Young Homie

Im back and im back for good.
Δεν ειχα σκοπο να ξαναγραψω σε ετουτο το δυσμοιρο ιστολογιο, αφου μεγαλωσαμε, και (δεν) ωριμάσαμε, και θεωρητικα ειναι ενα κομματι του μακρινου παρελθοντος. Ομως η μακραίωνη ιστορία και το φιλοσοφικο του βαθος (ειδικα σε κατι αρθρα τυπου: "πως να γινετε ρεζιλι" - οι παλιοί ξέρουν, οι καινουργοι να ανατρεξουν στα αρθρα του 2008 αν θυμαμαι καλα!) εκαναν προδηλη πλεον την ανάγκη συνέχισης του τόσο σοβαρου κοινωνικου μου εργου. Μετα την βαρυγδουπη εισαγωγη, στα δικα μας. Τι λεει ρε μαγκες? Τι χαμπάρια? Κουνιούνται οι βάρκες?
Ειναι 3.30 τη νυχτα (που μαλλον σερνεται προς ξημέρωμα) ειμαι μονη σαν ανεμώνη και βαριέμαι μεχρι και να πεταρισω τα βλέφαρα μου. Δια τουτο, εχω να θεσω μια σοβαροτατη ερώτηση: γιατι όλα τα υπαρξιακά μας πιανουν τις πρωτες πρωινες ώρες που το ματι δεν μενει κλειστο ουτε με χαρτοταινια, και ποτε το μεσημερι που δεν παιζει τιποτα η τηλεοραση και εχεις απλετο χρονο να σκοτωσεις? Σε ολες τις ταινιες βλεπεισ προβληματισμενους, θλιμμένους και καραβοτσακισμένους ήρωες να ξενυχτουν με το ουισκι στο χερι και να ατενιζουν στοχασμενοι το ακαθοριστο βαθος. Εχετε δει ποτέ φρεσκοχωρισμένη απο τον μεγαλο ερωτα να κοιταζει αποβλακωμενα απογευμα μετα τη μπιρίμπα? Αμφιβάλλω...Και να λεγες οτι καταληγεις καπου... και χανεισ τον υπνο σου, και το μονο που κερδιζεις ειναι να μοιαζεις στο Κουνγκ Φου Παντα το αλλο πρωι με τεραστια μαυρα φεγγαρια γυρω απο τα ματια, σαν να χασες σε αγωνα μποξ...

Mystery train

Είναι νύχτα, μέσα στο τελευταίο δρομολόγιο του λεωφορείου. Η κατάσταση είναι ράθυμη, άνθρωποι που γυρίζουν κατάκοποι απ τις δουλειές τους στη θαλπωρη του σπιτιου τους και μια παρέα πιτσιρικάδων σιγομουρμουρίζει, όλα τα θέματα έχουν εξαντληθεί στον καφέ.
Ξαφνικά η ατμόσφαιρα παγώνει, καθώς μια θεόρατη παρουσια ανεβαίνει στο λεωφορείο. Μοιάζει σαν ένα άστρο που έπεσε κατευθειαν απ τα ουράνια, περιβεβλημένο με ουράνιο παραδεισιο φως. Πεταρίζει τα βλέφαρά της και διαμάντια λαμπυρίζουν στα πελώρια μάτια της. Όλες οι ανάσες έχουν κοπεί. Όλα τα μάτια είναι στραμμένα πάνω της.
Αυτη ανοιγει το στόμα...
αλλα φωνή δεν βγαινει.
Βηχει...
ανασαινει βαριά...
αλλα η φωνή της λείπει.
Κάποιος της την έκλεψε.
Τώρα δε μπορει να εξηγησει ποια ειναι, που πάει, δεν θα μάθουμε ποτε ποια είναι....
[Σιλού μου, για σενα ειναι, θα εχει κ pt.2]

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση... ;)

Σε χαλεπους καιρους κρίσης...

όπου το ασφαλιστικό αποτελεί κόκκινη ζώνη...

και οι αποδείξεις του super market το χρυσο κ

ουπόνι του Willie Wonka...

...το κόμμα "Θα-μας-βγει-η

-πίστη"...

και με πολιτικό σύνθημα "Τώρα που σου βγήκε το μάτι, τι πειράζει να σου βγει και το όνομα?"...

καλεί όλους τους πιστούς του οπαδούς...

να ανασκουμπωθούν...

να πάρουν μια βαθιά ανάσα...

και να βοηθήσουν να σηκώσουμε τον Ηλιο!

επίσης να σηκώσουμε τσάντες, παλτά και παπούτσια...

Το Σάββατο 27 είναι η παγκόσμια ημέρα καλογουστιάς...

θεσπισμένη από εμένα...

για εμένα...

οπότε θα αδειάσω την ντουλάπα μου...

και θα ξεχυθούν από μέσα οι πολιτικές μου πεποιθήσεις ως χείμαρρος

(καθως και ο Gabbana, τον Dolce τον δάνεισα αλλού)

Οποιος φανατισμένος επιθυμεί να πάρει μέρος ...

αλά sex and the city...

με καρτελάκια βαθμολόγησης...

θα κερδίσει μια καίρια θέση στο πολιτικό στερέωμα της χώρας...

όπως επίσης και ένα milkshake made by me... (τα κάνω πλέον αριστούργημα...)

τηλέφωνα συμμετοχης (ψάξτε την επαφή με τα πολλά μαλλιά στο κινητό σας..

Hit the road Jack

Όπως φυσικα παρατηρήσατε, γιατί δεν κάνετε λεπτό χωρίς εμένα, για ένα ατελείωτο, παγωμένο και μοναχικό -για σας που δεν με διαβάζατε- διάστημα απείχα από την ανάρτηση ακόμα και πινέζας στο μπλογκ μου. Όχι,όχι, αυτό δεν ωφείλεται σε κάποιο βαθυστόχαστο αυτοεγκλεισμό στα δαιδαλώδη σοκάκια της ημίθεης ύπαρξής μου (τι είπα πάλι ο Καφάφης!) αλλά σε προφανή έλλειψη διάθεσης.

but my beloved ones όλα τα καλά διαρκούν λίγο, οπότε i'm back

mwahahahahahahahahaha (σατανικό, υστερικό γέλιο)

Και τώρα στα δικά μας. Οι γιορτές πέρασαν και ούτε να μας φτύσουν δεν γύρισαν (λόγω οικονομικής κρίσης ούτε σάλιο δεν ξοδεύουν) η ζωή επέστρεψε στον βραδύ(ποδα) ρυθμό της και όλα είναι κανονικά και πάλι.

Όλα??

Τσου, τσου, τσου.

Φέτος ήταν τα πιο ξεψυχισμένα χριστούγεννα του αιώνα, δεν είδα ούτε έναν κουραμπιέ (που τώρα είναι σαν τη μονάχους- μονάχους... ζει κάπου μακριά, όλοι ακούμε γι αυτόν και έχουμε δει φωτογραφία, αλλά κανείς δεν έχει σπίτι του), τα φωτάκια στους δρόμους ήταν ΠΟΛΥ λιγότερα (άλλα πολύ πιο κιτς) και ακόμη και ο Αη_Βασίλης δεν ηρθε με έλκηθρο αλλά με τα πόδια (οι τάρανδοι κάναν επερώτηση στη Βουλή με θέμα : "ως ποτε θα τους εκμεταλλεύεται ένα πνεύμα, ανίκανο να αιωρηθεί από την ξεχειλωμένη, κόκκινη κοιλια?")

Πριν σας αφήσω για τώρα, απαιτώ να μάθω ποιος είναι ο υπεύθυνος του 94.9 για να του στείλω δώρο λεξοτανίλ, τα οποία και καταναλώνει 3-3 κάθε φορά που κάνει το απονενοημένο να ακούσει το σταθμό του (κάθε δύο τραγούδια ακούει τη "fabulous" της ελληνικής σκηνής, φωνάζει απελπισμένος "Οχι, οχι παλι" και ο Χολίδης του απαντάει "Ναι, ναι, ναι"), αλλά και ποιανού ιδέα ειναι αυτές οι σαδιστικές για τα αφτιά μου διαφημίσεις, που θα με οδηγήσουν να πετάξω το ραδιόφωνο απ το παράθυρο στο κεφάλι του γείτονα (μ' ενα σμπάρο, δυο τριγώνια). Ηθελα να ξερα, αυτοι που τις φτιάχνουν δεν τις ακούνε??

"με bonus, με bonus, ελευθερία bonus" τραγουδάνε κάτι ΠΥΚΠΑ στο πιο άσπλαχνο μιούζικαλ από την εποχή που η Βίσση έβγαζε κορώνες στην eurovision

"για τη μανα σου" ο Μητσος ο Γαιδουρόφωνος για τα jumbo (ακόμα και ο Αγιος στο Μουστακα πήγε φέτος για να μην υποφέρουν τα αφτιά του)

καλα, μην πω για τον ΛεΠα και τη media markt ("και printer μαζίιιι...")

Και μετάσου λέει για την ποιότητα της τιβί...

All i want for Christmas...

Η καλυτεροτερότερη εποχή του χρόνου είναι προ των πυλών (μαζι με τον Jude Law) και εγώ κάνω απολαυστικές, ακρως επίκαιρες σκέψεις...

Ενα ζευγάρι έξω από το γιγαντιο δέντρο του the mall με νιφάδες χιονιού να τους ραίνουν, η ανάσα να βγαινει παγωμένη και οι μύτες κατακόκκινες,με τον παγοκρύσταλλο να σχηματίζεται πάνω τους. Φωτάκια να αναβοσβήνουν (αχχχ) και τζάκια αναμμένα. Μελομακάρονα... δίπλες και ζεστη σοκολάτα... Αχ, με επιασαν τα ρομαντικα μου και ξέφυγα πάλι. Εγώ ήθελα να γράψω για τον Αη-Βασίλη, αλλα τελικά είναι τόοοοσα πολλα που μου θυμίζουν χριστούγεννα, που μπορω να γράφω για ένα μηνα...

Ως ρομαντική ψυχή που είμαι, θέλω να χιονίσει, για να βγαίνω τις νύχτες να περπατάω και να χάνομαι στη λευκότητα του γύρω μου. Δεν είναι το πιο όμορφο πράγμα, να βλέπεις παντου αυτό το αφράτο λευκο, να το αγγιζεις, να το σκορπίζεις, να χωνεται στα μαλλιά και τα ρούχα σου, αυτό το απαλό λευκό που ομορφαίνει και τις πιο ασχημες περιοχες (και μετά σου λεει extreme makeover)

Εγώ όπως πάντα Πρωτοχρονιά θα κάνω στο θείο μου, και το τελετουργικο ειναι πάντα ίδιο (από τοτε που εγώ περίμενα τον Αη-Βασιλη!). Η Δεσποινα θα φτιάξει για τα μικρά καβουροπάτι *ζουμε στην εποχή του μπομπ σφουγγαρακη γαρ* και η Σοφία κρεατόπιτα, όλοι θα πεσουν με τα μουτρα στο φαγητό, τα μικρά θα ρωτάνε καθε 3 λεπτα "ποτε θα ερθει ο ΑηΒασίλης?", τα ελαφρως μεγαλυτερα θα χαμογελάνε πονηρα γιατί μόλις πληροφορηθηκαν οτι "δεν υπαρχει Αγιος Βασιλης" και θα το παιζουν έξυπνα. Εγώ και η Δημητρα θα κοψομεσιαστούμε να κουβαλήσουμε όοοολα τα δώρα (για 23 παιδάκια!!) στη σκάλα, θα χτυπησουμε το κουδούνι και θα εξαφανιστουμε, για να παρακολουθήσουμε τα προαναφερθέντα 23 (σα συμμορία δεν ακούγεται? τα εικοσ'τρια!) να ορμανε στισ πελώριες σακούλες του Jumbo που με τοσο κοπο φέραμε εμεις και να χοροπηδάνε από χαρά (εκτος ίσως απ τον Παναγιωτάκη, που θα χοροπηδάει απ τα νεύρα του που πηραν και οι αλλοι δωρα!) Κριμα που δεν ειμαι ακόμα παιδάκι, ήθελα και γω να χω δώρο, γιατί ποτε δεν παίρνω από τόtε που περασα την υπέροχη ηλικία των 12...Θελω να ξυπνήσω και να χω και γω ενα δώροοο! (ετσι για αλλαγη)

Όσο για τα Χριστούγεννα, αν όλα πάνε καλά, θα τα μοιράσω ανάμεσα στη Δαύλεια και τον Πυργο... Μαο, απαιτώ ποστ να μάθω τι θα κανεισ, τσο, το ιδιο!! =)

Γιατί χριστουγεννα για μένα σημαίνουν αγάπη, και γω την νιώθω ηδη να με πλημμυρίζει.

Break me, shake me, hate me...

Γενικα τα αρθρα μου ειναι χαρούμενα, ανάλαφρα, το αντιθετο απο την βαρια ποιοτητα.

Αλλα κάποια θεματα δεν μπορουν να αποτυπωθουν με χίπικο τρόπο. Ειναι απο μόνα τους και βαρια και δυσάρεστα.

Ο μόνος τρόπος να εκτιμησεις τη ζωή σου ειναι να νιώσεις στο δέρμα σου ότι αυτή απειλείται. Να κλαις γνωρίζοντας ότι ενδέχεται να μην ξανακλάψεις ποτέ, ουτε και να γελάσεις βεβαια. Ούτε και να νιώσεις τίποτε άλλο. Με την απειλή "Σκάσε αλλιώς θα σε σκοτώσω" συνήθως γέλαμε, γιατι προερχεται απο το στόμα κάποιου φίλου. Τι γίνεται όμως όταν αυτά τα χείλη σε πλησιάζουν επικίνδυνα, δεν ανήκουν σε γνωστό σου και ξεστομίζουν αυτά τα λόγια κρατόντας μαχαίρι (ή κατσαβίδι, ή σουγιά) πάνω από την αρτηρία του λαιμού σου που πάλεται στο ρυθμό των λιγμών σου?

Δεν έκλαψα για το κινητό, για τα λεφτά, για τις ταυτότητες που έχασα, μόνο για τις διεστραμμένες στιγμές που κέρδισα. Κλαίω γιατί κατάλαβα τι ειναι να σε γδύνουν με τη βια, να αγγίζουν το κορμί σου και να ασελγούν με όποιο τρόπο πάνω σου, και συ να τρέμεις για τη ζωή σου. Γιατί εκτός από κοινωνικό πρόβλημα, ειναι και φρικιαστική πραγματικότητα. Και δε την εύχομαι σε κανέναν, ειναι σαν ζωντανος εφιάλτης.

Δεν τρέμω πια. Για μένα. Τρέμω για όσους μιζεριάζουν και κλαψουρίζουν για ασήμαντα πράγματα, για γκόμενους, για ρηχά ψυχολογικά, για τσακωμούς, ενώ ζουν! και αυτό απο μόνο του είναι θαύμα. Εγώ το έμαθα, με δύσκολο τρόπο. Εσείς?

Υ.γ. Η κατάθεση στην ελληνική αστυνομία είναι πολύυυυ πιο εφιαλτική εμπειρία!!

΄)

A! δεν εχω κινητο, οποτε προφανώς δε σας γράφω, απλα εχω χασει

Last Christmas...

Αγαπητε 'Αγιε Βασιλη...

καθε χρονο σου ζητάω παγκόσμια ειρήνη... και δεν την φερνεις...

καθε χρόνο σου ζητάω να εξαφανίσεις τις αρρώστιες... και να που αμέσως ξεπετάγονται γρίπες των κατοικιδίων παντώς φύσης...

καθε χρόνο σου ζητάω να σώσεις τα παιδάκια στην Αφρική... και με γράφεις...

κάθε χρόνο σου ζητάω εναν πιο δίκαιο κόσμο... και συ εμφανίζεις απο το πουθενά Ομπάμα και Παπανδρέου...

μηπως φέτος να σου ζητήσω τα νέα Jimmy Choo? μηπως σου πέφτει κομματάκι πιο ευκολο δηλαδή....

Wild flower

Μονο εγώ παρατήρησα την καταφανή αδράνεια των μπλογκ ετούτων?

Αφού δεν έχω νέα σας, θα μοιραστώ εγώ τα δικά μου, γιατί ο χρόνος περνάει με την ταχύτητα γιαγιάς που στέκεται μπροστά σου και πασχίζει να ανέβει στο λεωφορείο φορτωμένη με σακούλες λαϊκής πρίν από εσένα.

Η σχολή είναι παραδεισένια... πάω μια φορά τη βδομάδα για να δω αν είναι στη θέση της (ευελπιστώντας να την έχουν ξεριζώσει οι αναρχικοί) και πάντα το Πρυτανείο την εχει κλειστη την εν λόγω μέρα λόγω επεισοδείων (να μου ζησεις πρυτανάκο μου με τις εμπνεύσεις σου!)

Κατα τα άλλα η ζωή κυλαει ομαλά, με τους ρυθμούς ράθυμου σκύλου που αραζει στο γκαζόν και αφήνει τις γάτες να αλωνίζουν (είναι φιλόσοφος σκύλος αυτος, συσκέπτεται με την ουρά του πόση ώρα θα του πάρει να πιάσει τις τζαναμπέτικες γάτες). Ξυπνάω μεσημέρι μεσημέρι, με το πρώτο φως της μέρας κάθε απανταχού ξενύχτη, σε ένα άδειο σπίτι, περιφέρω την τεμπέλικη ύπαρξή μου απο τον ένα καναπέ στον άλλο (θα γινόμουν ιδανικός δοκιμαστής καναπέδων τώρα που το σκέφτομαι) και ζω μια ongoing καθημερινότητα, χωρις τριβες, δράση ή κάτι συναρπαστικό.

Οχι, οκ, ψέματα, ειμαι τοσο χαζά in love που απλά δεν ασχολούμαι με πολλά πράγματα.

Αλλα δεν θα πω τιποτα γι αυτο. Γιατι αυτο το μπλογκιο ειναι φορέας γκαντεμιας, καθε φορά που bf μου ασχολειται με αυτο, we break up.!! Δεν μπορει να ειναι τυχαίο!

xD

H eikona einai 3ekoudouniiii alla m arese!

Waking up in Vegas

Μετά από τόσο καιρό αδράνειας -θα σας κουφανω πάλι αλλά δεν έγραφα γιατί βαριόμουν να κάνω sign in (εχω σιδηρόδρομο κωδικό!)- αποφάσισα να κάνω την καρδιά μου πέτρα (και τα χέρια μου κυρίως, για να αντ'εξω την πληκτρολόγηση του 1821937396ψήφιου κωδικού μου) και να αραδιάσω δυο-τρεις από τις συνηθισμένες μου αερολογίες...
Με θλίψη ανακοινώνω στα μίντια ότι ο Μάο αποδήμησε εις Dickinson και η τύχη του αγνοείται...
Περα απο αυτα, είδα το NY i love you και συγκινήθηκα πολύ, είδικα εκεί που πεθαίνει ο Εβραίος τετραπληγικός και εκεί που ειναι τα γεροντάκια που γιορτάζουν την 63 επέτειό τους... (ναι! υπάρχουν και τετοια νουμερα!). Άλλο τόσο συγκινήθηκε και το bf μου, που ήθελε να δει ένα θρίλερ και αναγκάστηκε να ζήσει το δράμα της ρομαντικής κοπέλας του. Κατά τα άλλα, μια χαρά τέλεια είμαι (η τσο εχει βαρεθει να με ακούει να το λεω αυτο), ζω το δικό μου, προσωπικό παραμύθι και ευχομαι να εχει Happy ending (οχι αυτό της Αβρίλ...). Βασικά δεν θέλω να έχει no ending at all γιατί το τελος ισοδυναμει και με μια νέα αρχη, και πόσες αρχες πια να κανεις?
Τόσο καιρό ημουν Πατρα και δοκιμαζα τις γαστριμαργικες αντοχες της Έφης, δηλαδή μαγείρευα και άφηνα το αγαπημένο μου πειραματόζωο να αποδείξει ποσο ανθεκτικο στομάχι έχει, κανοντάς με περηφανη! Τρέλα πέρασα, γελασα απειρα πολύ, έκανα σταθερά βλακείες πρώτης τάξης και -το υπογραμμίζω αυτο!- δεν χαθηκα! Οχι για να μη λενε μερικοι μερικοι για τον προσανατολισμό μου!

Spy me

Λυπάμαι αν θα σας απογοητεύσω, αλλα εμένα την 28η δεν με πιάνουν τα επαναστατικά μου, να πω για πεσόντες, νικητές και ηττημένους, για παθιασμένες μάχες και αιματοκυλίσματα βιβλικά. Θέλω να μιλήσω για μια κατηγορία ανθρώπων που έπαιξαν σπουδαίο ρόλο αλλά από διακριτικότητα έμειναν στην αφάνεια. Τους ΡΟΥΦ!
Αυτή οι άνθρωποι που πρόδιδαν συνειδήσεις, σχέδια, φίλους και εχθρούς (ακόμα και neutrals, δεν είχαν προτιμήσεις.) Σκέψου πόσους Εφιάλτες, πόσους Μάτσες είχε η ιστορία.
Και όχι μόνο η ιστορία!! Εχει την απαράδεκτη συνηθεια να επαναλαμβάνετε κιόλας.
Τι συμβαίνει όταν σου κάθεται μια αχώνευτη νύφη που κρίνει όοοοολα όσα κάνεις με ειρωνικά γελάκια και φράσεις όπως "δεν πιστευα οτι θα μπορούσες ποτέ να πεις/ κάνεις αυτό!!" Και ΟΚ, καταπίνεις την μετριότητά και την κακεντρέχεια της,επειδη εισαι ανώτερος χαρακτήρας. Και το κουτσομπολιό της, που δεν αφήνει ουτε κουβέντα να πέσει κάτω.
Την άθλια συνήθεια να λογοδοτεί για όλα σε έναν συντηρητικο αδερφο (που στην τελικη δεν έχει καμια δουλειά με τη ζωή μας), "καρφώνοντας" όλα όσα κάνουμε με ένα ύφος, λες και θα έπρεπε να είμαστε ήδη στο Γκουαντάναμο να σπάμε πέτρες.
Με αποκορύφωμα το πάρτυ των γενεθλίων μου.
"Γιαννη, γιαννη, η χρυσάνθη θα κάνει πάρτυ." (ούτε πρεζα να κανα...)
Και να σκέφτεται αυτος να αφήσει την Καβάλα, να ρθει αθήνα για να επιβλέπει την 18χρονη πλέον αδερφη του για να μην πιει ή καπνισει ή κάνει άλλα έκτροπα (βάλει φουστάνι πάνω απ το γόνατο, βαφτεί, χαμογελάσει σε κάποιον ή φιλήσει πεταχτα στο μάγουλο κάποιον φίλο της... μιλάμε για Πρωτοδικείο και πάνω...)
Αν δεν φύγει αυτή, εγώ θα μετακομίσω στο σπιτάκι της Λάρας. Μπορεί να μην έχει θέρμανση, αλλα ούτε και τις κάμερες του Big Brother...

With a little luck...

Ξυπνάς και... ωχ, δεν ανοίγει το μάτι σου!! Γαμώτο, ξέχασες να ξεβαφτείς χτες και τα βλέφαρά σου έχουν κολλήσει μεταξύ τους από την παχυλή πάστα μάσκαρας. Φεύγεις τρέχοντας για το μπάνιο και χτυπάς το κεφάλι σου στο ντουλαπάκι. Ανοίγεις το ντουλαπάκι για να βρεις λίγο οξυζενέ, αλλά ξαφνικά θυμάσαι το κλειστό μάτι σου και σκύβεις να το ξεπλύνεις."Ουφ παει και αυτό" λες με ευγνωμοσύνη και πας να σηκωθεις, οπότε και η ευγνωμοσύνη σου πάει περίπατο, αφου με ένα ηχηρό γκνουπ αστεράκια ξεπετάγονται μπροστά απο τα πεταμένα έξω μάτια σου. Ηταν ανάγκη να αφήσεις το πορτάκι του ντουλαπιού ορθάνοιχτο??
Μα τι μου συμβαίνει σήμερα?? Α ναι!! Η ελληνική, ελληνικότατη Τρίτη και 13!!
Μήπως να μη βγω απο το σπίτι μου? Μήπως να μη σηκωθώ απ' το κρεβάτι μου?? Μμμμ, ναι, αυτό θα κάνω, είμαι συνετή εγώ!
Και όντως είσαι, μέχρι τη στιγμή που χτυπάει το κινητό σου.
"Γεια σου ομορφούλα! ΄Ελεγα μηπως ήθελες να πάμε για κανά καφέ. Μου έλεψες..."
Στα κομμάτια η άτυχη μέρα και οι προκαταλήψεις, στον 21ο αιώνα ζούμε. Πόσο άσχημα μπορει να είναι τα πράγματα?
Ορμάς αλλόφρων στο μπάνιο και συνειδητοποιείς οτι το νερο ειναι κρύσταλλο...Μια ψυχή που είναι να βγει...Μπρρρρρ, κάνεις όσο πιο γρήγορα μπορείς, παρηγορώντας τον εαυτό σου ότι θα σφίξει το δέρμα σου.Αυτό ήταν. Και ενόσω κάνεις την ηρωική σου έξοδο, το πόδι σου πατάει κάτι γλιστερο και... "σγουπ", "φτάσε στον πάτο, εκει που δεν υπάρχει πιο κάτω." Ωχ η μεσούλα μου... Ας ειναι, δεν θα βγω με το κουκλί για 2-3 άτυχες στιγμές?? Που είναι η πιγμή σου κορίτσι μου?
Ντύνεσαι όπως όπως, περνάς μια παχιά στρώση eyeliner στα μάτια και φεύγεις τρέχοντας. Φτάνεις στη στάση του λεωφορείου και μια γριούλα μουρμουρίζει δίπλα σου " Πανάθεμά σας, απεργείτε. Και πως θα πάει βρε ο κοσμάκης στις δουλείες του?" Δεν αργείς να ανακαλύψεις την απεργία των ΜΜΜ.
"Ταξί" στριγκλίζεις και -ω! εκ του θαύματος- σταματάει ένα μπροστά σου. Και εκεί που απορείς για την τύχη σου ανακαλύπτεις την τραγική αλήθεια: την κίνηση, ποια κίνηση δηλαδή? την ακινησία!! Εκατοντάδες αμάξια κυριολεκτικά παρκαρισμένα μέσα στη λεωφόρο. Μια ώρα αργότερα και 25 χαμένα ευρώ φτάνεις στο ραντεβού σου, αλλά ο άλλος δεν είναι εκεί. 10 λεπτά... 20 λεπτά... μια μύγα κάθεται στο μάτι σου και συ το τρίβεις θυμωμένη... 30 λεπτά... μα που είναι?
Στα 45 λεπτά κάνει την εμφάνιση του. "Σόρρυ μωρό, έμπλεξα στην κίνηση!!".Εμένα μου λες...
"Μα τι έχεις κάνει στο μάτι σου? Είναι νέο στυλ αυτο??" σε ρωτάει μισοχαμογελώντας. Βγάζεις το καθρεφτάκι κ αναφωνείς έντρομη.Εξαιτίας της μύγας έχεις μουτζουρώσει το μάτι σου!! Ψυχραιμία, λιγο ντεμακιγιάζ και όλα ρολόι.
Με τα πολλά πάτε στην καφετέρια. βγάζεις το κομψό σου τζάκετ και κοντεύεις να λιποθυμήσεις!! Φοράς τη μπλούζα σου ανάποδα!! Αυτός δε λέει τίποτα. Στην πρώτη ευκαιρία θα πας σε μια τουαλέτα και θα διορθώσεις το λάθος σου. Έρχεται ο σερβιτόρος
"τι θα πάρετε?"
"Έναν latte" λες με υφάκι εκατό καρδιναλίων.
"Συγνώμη δεν έχουμε"
"Τότε ένα mocca cappuccino"
"Δεν φτίαχνουμε εδω πέρα..."
"Ενα mocca coconut"
"Λυπάμαι..."
"Αρχίζεις να εκνευρίζεσαι"
"Άστο μωρό.2 γλυκούς με γάλα!"
"Οκ."
Αφρίζεις εσυ.
Ο Κούκλος σκύβει απειλητικά προς το μέρος σου και συ από την έξαψη αφήνεσαι και σου πέφτει το τσαντάκι. Τα χείλη του πλησιάζουν και....
"ΑΑΑΑ!!"
Ενας σερβιτόρος σκοντάφτει στο τσαντάκι σου και σε περιλούζει με καυτή σοκολάτα, τσάι και ότι άλλο θεόζεστο έφερε στον δίσκο. Το απόγευμα σε βρίσκει ξαπλωμένη σε μια στοιβαγμένη με κόσμο αίθουσα αναμονής στο ΚΑΤ με εγκαύματα τρίτου βαθμού και τον κούκλο να σου έχει κεράσει τον καφέ που σου υποσχέθηκε απο το πρωί...
Ισως θα ήταν καλύτερα να είχες κάτσει σπίτι...

say it Right*

Μιας και δεν έχω τι να κάνω κλεισμένη στους 3,5 τοίχους του σπιτιού του Γιάννη στην Καβάλα, και εφόσον αποφεύγω να σηκώσω το τηλέφωνο και να ενημερώσω τους γονεις μου οτι δεν έκανα κανένα βήμα προς την Κομοτηνη (οπου και ήταν ο τελικος μου προορισμος) λέω να γραψω...
Και αφού δεν έχω θέμα (και κανεις δεν προσφέρεται να μου παρέχει ένα!) καιρός για λίγο καλόβολο (ναι καλα...) και καλοπροαίρετο (μας έπεισες...) κοινωνικό σχολιασμό (οκ ladies, τα φτυάρια έξω...)
Πρώτα πρώτα οφείλω ενα συγνώμη στον Κώστα που μου έδωσε τροφή για το "Sleeping Sun" post αλλα υπέστη τον χλευασμό των φίλων του, καθότι σπίλωσα το όνομά του (λέμε τώρα...). Για΄αποζημείωση στην ψυχικη οδύνη που του προκάλεσα του χρωστάω ενα σάντουιτς XXL...
Να τονίσω επίσης οτι απαιτώ Οσκαρ χαζομάρας, διότι χθες στο check-in ξεχασα την κάρτα επιβίβασης, μια τύπισσα πηρε την βαλίτσα μου και την έψαχνα 2 ώρες και έκανα χριστουγεννιάτικο δώρο στην ταξιτζού που με έφερε από το αεροδρόμιο (να ναι καλά η γυναίκα, με 160 στην Εγνατία πήγαινε...)
Αυτή τη στιγμή είμαι σε έναν ανδροκρατούμενο όροφο στη φοιτητική εστία της Καβάλας και βιώνω το πανδαιμόνιο...25 φοιτητές παίζουν on-line D&D και φωνάζουν από τις ανοιχτές πόρτες "Τί κάνεις ρε μαλάκα?", "που πας ρεε ***?" και πολλά πολλα αστεράκια. Ο μέσος όρος ηλικίας ειναι 25 (μην πω 26-27 και φανώ κακιά...) και οι περισσότεροι δεν έχουν βλέψεις να φύγουν πριν το επόμενο μιλλένιουμ (αν πεθάνουν στην πορεία δεν πειράζει, αρκεί να έχουν περισσότερα level από τους άλλους...)
Το μονο αξιοπερίεργο είναι ο Ηλίας, ο οποίος στο μυαλό μου ήταν συνδυασμένος με ατελείωτες ώρες CS όλη τη νύχτα και τώρα ξυπνάει πρωί και πάει σε θεωρίες... Πάει, χάλασε ο κόσμος...
Κατά τα άλλα όλα ομαλά, ο Γιάννης και η Μαρία τσακώνονται για τη διαρρύθμιση του δωματίου. Μιλάμε για ένα δωμάτιο 6 βημάτων περίπου και δεν μπορουν να συμφωνήσουν αν θα βάλουν το κρεβάτι οριζόντια ή κάθετα...Άβυσσος η ψυχή των ερωτευμένων...

Putting holes in happiness

Γραφω χωρισ θεμα και χωρις αιτία (σπανιο φαινόμενο)
Νιώθω νεκρή ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα πτώματα (που λέει και το τραγούδι...)
Η Αθήνα είναι μεγάλη πολη, αλλά ποιος είπε οτι ειναι και ωραία, ή ευχάριστη ή έστω ανθρώπινη?
Ακριβώς επειδή είναι τόοοοσο μεγάλη, περπατας στουσ δρόμους και νιώθεις άγνωστη, ασημη, ακόμα και παρείσακτη.
Η μάνα σου δεν σε ξέρει, και αν σε ξέρει, προσπαθεί να σε ξεχάσει...
Όχι ότι της είναι δύσκολο δηλαδή....
Δεν μπορώ την τελματώδη μοναξιά που πηγάζει από μέσα μου...
Η Εφη λείπει, η Καλλιόπη διαβάζει και η μοναξιά στέκεται σαν χάρος πάνω απ το αναμαλλιασμένο κεφάλι μου.
Έλεγα να τελειώσει το σχολείο να ησυχάσω.
Τώρα ζητάω πίσω την φασαρια, τους μπελάδες, τις υποχρεώσεις, και κυρίως την παρέα μου που σκορπίστηκε στους 4 ανέμους...
Ok έχω ΄άτομα σημαντικά να ασχολούμαι, να μου γεμίζουν τόσο το χρόνο όσο και τη ζωή...
Αλλά κάποια πραγματα δεν αλλάζουν και κάποια κενα είναι δυσαναπλήρωτα...
P.S. Μαο, εγω ήμουν αυτή που πρώτη έβαζε τίτλους τραγούδια και στιχους στα ποστάκια της.Μην κλεβόμαστε...

Sleeping sun

Τροφή του ο Υπνος. Όχι οτι στερείται την άλλη δηλαδή, αλλά λέμε τώρα.

Το βασικό 8ωρο είναι γι 'αυτόν ένα απλό snack.

Για να νίωσει πρέπει το στρώμα να βουλιάξει ανεπανόρθωτα και οι αράχνες να έχουν υφάνει ολόκληρη πολιτεία πάνω του. Ο κωματώδης ύπνος του έχει σαν αποτέλεσμα τη συσσώρευση τόνων σκόνης πάνω στο σώμα του, το οποίο είναι ανυμπορο να κάνει ένα βήμα, αν αυτό δεν αφορά τον υπνο του ή το φαγητο.

Γιατί ο υπνος μπορεί να θρέφει τα μωρα (έστω και τα νταρντανομωρά οπως ο Κώστας) αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι το στομάχι τους δεν χωράει κάτι παραπάνω. Και το κάτι παραπάνω για το εν λόγω άτομο ειναι το γεύμα μιας ολοκληρης ποδοσφαιρικής ομάδας (και των αναπληρωματικών).

Διχασμένος ανάμεσα στις 2 μεγάλες αγαπες του, τον ύπνο και το φαγητό, ο Κώστας έχει αποβάλλει όλα τα αγχη της καθημερινότητας και έχει αφιερωθει στην ικανοποίηση του εαυτου του, η οποία θα πραγματωθεί μέσω της κατανάλωσης 5 σουβλακιων και τη διαμορφωση του δικού του προσωπικου χώρου.

Ενος σπιτιου μικρού, βαμμένου σε καταθλιπτικά χρωματα και γεμισμένου με αλκοολούχα που δεν θα περιμένουν πολύ μέχρι την κατανάλωσή τους.

Γιατί μπορεί ο ίδιος ο Κώστας να είναι ήρεμος (αφότο φάει και κοιμηθεί πάντα), δε συμβαίνει ομως το ιδιο κ με την παρέα του.

Αν τον δείτε, θα τον αναγνωρίσετε από τα 3 χαρακτηριστικά σημάδια του είδους του:

1. Συρτά, α-ρ-γ-α βήματα

2.μονίμως μισόκλειστα μάτια

+ 3. ένα βαστάζο για την άδεια, αχρησιμοποίητη eastpack του.

A star is born...

Εθεάθη στο κέντρο της Αθήνας μεταμφιεσμένος για να αποφύγει τα πλήθη των κοριτσιών που τον περικυκλώνουν. Τον πλησιάσαμε πισωπατώντας και κρυφτήκαμε μαζί του σε ένα στενό λαχανιασμένοι, απο την προσπάθεια απόκρυψης της ταυτότητάς του.

"είμαι ινκόγκνιτο" εξήγησε.

Μετά από τις απαραιτητες εξηγήσεις έβγαλα το μαγνητοφωνάκι και ξεκίνησα τη συνέντευξη εκεί, μέσα στις καταχνιασμένες ερημιές...

"Κύριε Λαμπρακόπουλε..."

"Σταύρος παρακαλώ"

"Είστε ο πιο περιζήτητος εργένης της Αθήνας..."

"Γεγονός..."

"Κι όμως έχετε 10 παιδάκια..."

"Ναι, ειμαι καρπερός ο άτιμος..."

"Μπορείτε να μου εξηγήσετε πως γίνεται αυτό?"

"Ε, δεν είναι και παράδοξο. Οι εγκυμοσύνες δεν χάλασαν τη δική μου σιλλουέτα ξέρετε..."

"Και η γυναίκα σας? Γιατί χωρίσατε?"

"Διαφορετικές αντιλήψεις"

"Δηλαδή?"

"Νόμιζε οτι 'σούσι' είναι γιαπωνέζικη στάση στο sex..."

"..."

"Και με θεωρούσε πρόστυχο όταν της έλεγα να μου κάνει καμια πίτα"

"Οκ, προβλημα με τα ελληνικά της. Και δεν ζήτησε την επιμέλεια των παιδιών?"

"Το έκανε, αλλά κρίθηκε ακατάλληλη"

"Γιατί?"

"Γιατί στο δικαστήριο είπε ότι θα τα πνίξει μόλις τα δει..."

"Ωχ..."

"Στα φιλιά εννοούσε αλλά δεν το διευκρίνησε...Και μετά με είπε Στράτο..."

"Στις άπειρες θαυμαστριες σας τι θα λέγατε??"

"Κορίτσια, sorry, μα εχω βρει καλύτερο αγόρι..."

"Τι εννοείτε με αυτή σας τη δήλωση?"

"Ότι η γυναικεία σκέψη με έχει κουράσει πολύ..."

"Και?"

"Και επειδή η Λιονάκη με πρόλαβε και θα είναι passe' να μπω και γω σε μοναστήρι είπα να ακολουθήσω τον δρόμο του κορμιού. Γιατί μεταξύ μας ο Δημήτρης είναι κορμάρα..."

"εγκχμ... διακόπτουμε τη σύνδεση..."

Υ.γ. (μπορουσα να συνεχίσω... γιατί εγώ Σταυράκο δεν χαλαω χατήρια...)

wake me up when September ends...

Σύμφωνα με δημοσιεύματα παμπάλαιων, κιτρινισμένων εφημερίδων ο χειμώνας του 1990 ήταν παγωμένος και αμείλικτος. Ο Δεκέμβρης εκείνος ήταν σκεπασμένος με ένα βαρύ και ασήκωτο πέπλο χιονιού, που δεν άφηνε κανέναν να ξεμυτήσει από το σπίτι του, γιατί η παγωνιά κατάπινε μύτες, αυτιά και ότι άλλο εξείχε τέλος πάντων. Αξιοποιώντας το "έξω έχει κρυο, καιρός για δύο (ή και για τρίο...)" πολλές μανάδες πέσαν στο κρεβάτι με τον πυρετό του πάθους και σηκώθηκαν με την κοιλιά τους... στο στόμα.
Αποτέλεσμα αυτής της επαναστατικής αντιμετώπισης του κρύου υπήρξαν κάτι γκρινιάρικα και κατσούφικα μωρά, με φουσκωμένα χεράκια, ποδαράκια ζυμαρένια και σαμπρέλες γύρω από την κοιλιά.
Η Έφη άνοιξε τα μάτια της στις 6 Σεπτεμβρίου, πάτησε μια στριγκλιά για να δηλώσει το παρόν, άνοιξε το χαριτωμένο στοματάκι της και δήλωσε επιτακτικά "Πεινάω!!". Όταν η σαστισμένη μητέρα της πήγε να τη θηλάσει, η μικρή Έφη την έσπρωξε πίσω και άρπαξε με λιγούρα το σουβλάκι που καταβρόχθιζε εκείνη την ώρα ο νονός της. Ύστερα ρεύτηκε ευτυχισμένη, ζήτησε μια σόδα και το έριξε στον μακάριο ύπνο της, για να ονειρευτεί πιτόγυρα...Σήμερα, η Έφη είναι η διεθνούς φήμης χημικός που ανακάλυψε τις φαγοκάψουλες, μια σωτήρια εφεύρεση για την σίτιση τόσο τη δική της όσο και των χωρών του τρίτου κόσμου, σύμφωνα με την οποία καταπίνεις ένα χάπι με διάφορες γεύσεις, το οποίο φουσκώνει στο στομάχι σου και χορταίνει την ακόρεστη πείνα (τη δική της κυρίως...)
3 μέρες αργότερα, στο ίδιο δωμάτιο ενος άλλου νοσοκομείου, γεννήθηκαν δύο μωρά που έμελλε να μπλέξουν με τον βρώμικο χώρο της showbiz.... Ο Δημήτρης βγήκε από τη φουσκωμένη κοιλιά της μαμάς του με ένα μικρόφωνο στο χέρι και χορεύοντας "από πάρτυ σε πάρτυ" (δεν πρόλαβε όμως να το κατοχυρώσει και το έκλεψε ο Χατζηγιάννης). Από τότε η καριέρα του παραμένει στάσιμη, γιατί τσακώθηκε με το manager του, Σταύρο, ο οποίος όλως τυχαίως γεννηθηκε στο ιδιο νοσοκομείο την ίδια μέρα.Ο Σταύρος ανακάλυψε ότι δεν άντεχε άλλο τους πριμαντονισμούς του επίδοξου τραγουδιστή, και χώρισαν τα τσανάκια τους, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει την Αθήνα και να μετοικίσει στην άγονη και αφιλόξενη Πάτρα, οπου η καριέρα του έπηξε σαν το ΄τυρί που εμπορεύεται για να ζήσει την 12μελή οικογένειά του.
Tον ίδιο μήνα έκανε την εμφάνιση του και ο Πάκος, του οποίου η γέννα είχε επιπλοκές, αφού το κεφάλι του με το κράνος της μηχανής δεν χώραγε να βγει από τη μήτρα. Αργότερα, στο σχολειό, είχε προβλήματα γιατί δυσκολευόταν να μιλήσει και επικοινωνούσε με έναν ιδιότυπο κώδικα "βουμ- βουυυυυυυυυυυυυυυυμ", βασισμένο στον ήχο της εξάτμισης της μηχανής του. Μεγαλώνοντας και παρά την έλλειψη της ομιλίας, έριχνε τις κοπέλες με τα καταπληκτικά του μάτια και τη συνήθεια του να τους αλλάζει τα φώτα (ηλεκτρολογος είναι....)
Τελευταία αυτό το μήνα, για να κάνει αίσθηση με την εμφάνιση της, γεννηθηκε η εκρηκτική Σίλεια η Πανυπέροχη, πρωταγωνίστρια βραζιλιάνικης σαπουνόπερας. Η διάσημη μεξικάνα καλλονή εξοστράκισε τη Χουάνα την Παρθένα απο το προσκήνιο με μια αλησμόνητη εμφάνιση της στο σίριαλ όπου και έπαιζε στο πλευρό του ασύγκριτου dj Tiesto, με τον οποίο φήμες λένε πως διατηρεί σχέσεις...Οι φωτογραφήσεις της και οι συνεντεύξεις της σε γνωστα περιοδικά προκαλούν σάλο, ενώ φημολογείται ότι εχει δεχθεί παμπολλες προτάσεις γαμου απο εκδότες, συγγραφεις, αλλα και τον Κώστα Σομμερ.

Prince Charming

Αν ρωτήσεις ενα μικρό αγοράκι τι θελει να γινει όταν μεγαλώσει, θα σου πει ποδοσφαιριστης, αστροναύτης, πυροσβέστης ή ηλεκτρολόγος.

Απ' την άλλη, το όνειρο κάθε μικρου κοριτσιου είναι να γίνει πριγκηπισσα.

Η μόνη διαφορα είναι οτι τα αγοράκια αλλάζουν γνώμη, ενώ τα κοριτσάκια όχι.

Μεγαλώνουν μεσα σε ροζ συννεφάκια, περιμένοντας τον πρίγκηπα του παραμυθιού.

Ο πριγκηπας όως συνηθως παθαινει βλάβη στο δρομο, γι'αυτό πάντα καταληγουμε να βολευόμαστε με αυτόν....

Love games.

Μια φορά και εναν καιρο, ήταν ένα αγόρι που πίσω από την κοινωνικότητα του προσπαθούσε να κρύψει έναν θλιμμένο και πολύ μόνο εαυτό. (μάο, δεν έννοω εσένα =ρ) Δεν ήταν ποτέ πραγματικα ικανοποιημένος απο τον εαυτό του, τους φίλους του (οι οποιοι τον περνουσαν ενα κεφάλι έκαστος) και κυρίως απ'ο την προσωπική του ζωή, που ήταν πιο ανύπαρκτη και απο το IQ του μέσου Έλληνα πολιτικού. Μοναδική του ερωτική κατακτηση υπήρξε μια 5 χρονια νεότερη του Θεσσαλονικιά, με ζεβζέκη αδερφό (η έφη θα μας ενημερώσει επ' αυτού...) και αξύριστο μουστάκι... Μέχρι που γνώρισε το φως το αληθινό, μια κοπέλα με εκρηκτικο ταπεραμέντο και τεράστια χείλη (όχι να το παινευτώ...) που έλιωνε από βαρεμάρα να τον ακούει να περιγράφει με παθολογικό έρωτα μια σχολή πληροφορικής στην Κρήτη (ανωμαλίες που κυκλοφορούν...)
Ένα βράδυ για κάποιο μυστήριο λόγο και παρουσία ένος φίλου αυτες οι 2 τόσο αταίριαστες φύσεις ένωσαν τα χρώματα τους σε ένα κοινό έργο, που όμως δεν άντεξε πανω από μήνα. Αυτός ευαισθητος, ρομαντικός και φουλ ερωτευμένος, αυτη ανισόρροπη, κλειστοφοβική και αθεράπευτα single , ηταν αναπόφευκτο να πάρει ο καθένας την παλέτα του και να κινήσουν για αλλους προορισμούς. Μην θέλοντας να διακόψουν απότομα τη γνωριμία τους, συμφώνησαν σε μια φιλία, η οποία είχε τα σκαμπανεβάσματα της. Όντας ο ένας στην Κρήτη και η άλλη στην Αθηνα, δε βλέπονταν ποτέ, παρα μόνο μιλούσαν στο τηλέφωνο και έρχονταν καθημερινά πιο κοντά. Ενα χρόνο αργότερα τους βρίσκουμε σε ένα αυτοκινητο να μιλάνε και να αναπολούν 2 μήνες πριν, το Πάσχα, οταν διάβαζαν αγκαλιά σε μια παραλία για τις Πανελλαδικές εξετάσεις της και γελούσαν με την ψυχή τους.
Αυτός είχε αλλαξει. Αυτή όχι.
Η απόσταση τον ωρίμασε, τον μεγάλωσε, τον έκανε λιγοτερο ευαισθητο, περισσοτερο παρορμητικο. Τη φίλησε. Ξανα και ξανα. Και η ιστορια ξανααρχισε. Με άλλους όρους. Με περισσότερα χρώματα, προοπτικές, χαμόγελα. Και ποιος θέλει ένα happy end όταν μπορει να εχει no end at all?
Αυτό το παιδι ειναι τώρα ένας άγγελος που φωλιάζει στην αγκαλιά της, την προσεχει, τη φροντιζει, την προστατευει, την βελτιωνει καθημερινα. Της μεταδίδει την αγάπη του. Και αυτή το γελιο της σ΄αυτον, για να αφησουν πίσω την εποχή της μοναξιας του και τα αισθηματα κατωτεροτητάς του. Γιατί στα μάτια της είναι αυτός που την τράβηξε από τη μονοτονια, την άσκοπη περιπλάνηση. Γιατί γι'αυτήν είναι μοναδικος, όσο και τα ματια του... Γιατί τώρα πια ξέρει...

Drunk on shadows...

Ξυπνας και νιωθεις οτι καποιος σου δανεισε το κεφαλι του, γιατί αυτος ο τσιμεντολιθος αποκλειεται να ειναι δικος σου. Μετα τον νιωθεις ενσωματωμένο στο κεφάλι σου, απορείς και ξαφνικα αρχιζεις και θυμάσαι...ουισκια, τεκίλες, και μικρα φωσφοριζε άγνωστης ταυτότητας σφηνάκια να εξαφανιζονται με ιλιγγιωδη ταχύτητα στον οισοφαγο σου (ιλιγγιώδη για τον μπαρμαν, που εχει ζαλιστει απο το γεμισμα μπρος-πίσω)

Μετα από τα καθιερωμένα μπινελίκια του αγουροξυπνημένου, δίνουμε μερικα δοκιμασμένα tips που θα σε βοηθήσουν να συνέλθεις.

1. Ομοιοπαθητική. Θυμίσου ποια ηταν η επικρατης αλκοολη που ηπιες την προηγουμενη νυχτα και κατέβασε ενα σφηνακι. Ε, ενα σφηνακι ειπαμε, εσύ πινεις σφηνακια από δεξαμενες? Αν πάλι δε θυμάσαι, κανενα προβλημα. Πιες ότι σου βρισκεται. Για να μη θυμασαι μαλλον ήπιες το Βοσπορο...


2. Γυμναστείτε, για να αιματωθει αυτός ο αχρηστεμενος εγκεφαλος που με τόση απερισκεψια αφήσατε να κανει μακροβουτια χωρις αναπνευστηρα στο αλκοολ.


3. Φάτε κάτι τρελα λιπαρό, κατα προτίμηση τον πατροπαραδοτο ελληνικό πατσά, για να απορροφήσει το αλκοολ που επιπλέει στο σώμα σου. Μην παραπονεθεις παλι για τη μυρωδια του, στην τελικη σιγα μην εχεις και όσφρηση μετά σπό τέτοιο μεθύσι. Οι αισθήσεις αλλιώνονται...


4. Αναλογίσου πόσο ρομπα εγινες να ξερνας δημόσια και να λες μαλακιες, και αμα τολμας ξαναπιες τοσο...

Πισω στον πολιτισμο με μια βαλιτσα αναμνησεις...

(γιατι η αλλη που κουβαλουσα μονο μια δεν ηταν!)

Oh yeah! Oh yeap! Γυρισα γυρισα γύυυυυυυυυυυυυυυυυυυυρισα! Έχω αρκετο χρόνο για να γραψω, yet ελάχιστο για να καμαρωσω την άδεια Αθήνα! Ξύπνησα μέσα στο άμαξι που με απομάκρυνε από τις διακοπούλες μου και νόμιζα οτι προταγωνιστώ στο resident Evil! Κανενας τριγύρω, ουτε ψυχή ζώσα! Περίμενα να ξεπεταχτούν από κάπου τα zombie, απο κανενα σκοτεινό γκαραζ, αλλά μαλλον κάναν απεργια.

Όχι να το παινευτώ, αλλά πάλι περασα τέλεια, και επαιται και συνέχεια, αφου το Σάββατο θα σκαρφαλώσω στο αγαπημένο blue star που θα με οδήγησει σε νέες περιπέτειες (δηλαδη στην Πάρο... τις περιπετειες θα τις βρω εκεί!) Τρέμε Κωστη, ερχομαι να σε συναντησω!

Τόσο καιρό το blog μου ειναι αδρανες όχι επειδή απλώνω την αρίδα μου σε αμμουδερες παραλίες (δεν έχει και πολλες ο Αη-Γιώργης) και ανταγωνίζομαι την Έφη στο μαύρισμα (έχουμε γίνει και οι δύο σαν Τσιγγάνες τουρκογυφτισσες), αλλα επειδη το συμπαθέστατο χωριο στην Ευβοια αγνοεί τι θα πει internet ( εκεί αντι για mail στελνουν σηματα καπνου...)

Βέβαια δεν παραπονιέμαι, ειχα τοσα χαριτωμενα χωριατικα πραγματα να κανω, που το σερφαρισμα δεν θα ταιριαζε either way! Αν εξαιρεσει κανεις την παραταιρη πινελια house που παρακολουθουσα τα μεσημερια στο laptop του Αρη που δεινοπαθησε στα χερια μου, γενικά ειχα πολυ vintage escape-from-the-big-city attitude. Μουλιάσαμε από την πολλή θάλασσα (μελανιαζω από το κρύο και μονο που το σκεφτομαι) λιώσαμε στο taboo και στην "αγωνια", μη μιλησω για το ταβλι (τους τσακισαμε με την Εφη στα ασοδυα!) σιχαθηκαμε τη ζωη μας με το εφάλμυρο νερο και μαζευομασταν καθε βραδυ σε μια εκκλησια (πολυ hot μερος)

Τα highlights της πολληημερης παραμονης μας εκεί ηταν

1. οι ασταματητοι τσακωμοι του τυπου Δημητρα-Γιαννης-Εφη, Εφη-Καλλιοπη, Αργυρω- με ολους, Γιωτα-Δημητρης, Χρυσανθη-Εφη, και παει λέγοντας, το νοημα το πιασατε.

2. το παρτυ της Καλλιοπης, στο οποιο εκεινη δεν θελησε να παραστει, με guest star της βραδυας μια παλλευκη black forest (Εξηγηστε μου πως εγινε αυτο) που χυθηκε στο πατωμα περιμενοντας να σβηστει.

3. το παρτυ των Τασος και Μπομπος που τελεστηκε -κλασσικα- στο Ιγκουανα και οπου όλοι ηπιαν τον αγλεορα και οι μισοι ξερασαν 100 φορές ανα 10 τ.μ.

και 4. το κολλημα της Αργυρως σε τετοιο βαθμό ώστε ολοι μαζι (και η μανα μου) να τραγουδαμε "Γυρισε ο Τασος", εννοωντας τον φανταρο πλατωνικο της ερωτα.

Επισης ενα highlight από μονοι τους είναι:

1. Ο Δημήτρης, ο προσωπικος μας Χατζηγιαννης, που τραγουδούσε απιστευτα και τον έπαιρνε ο ύπνος εκει που μιλούσε.



2. Ο tiesto (κωδικο όνομα Βαγγέλης) που ολο χαζα εκανε και ..."τιεστο, τιεστο αλλα χουφτώνει!" =Ρ



3. Η Συλεια, που 'εβγαλε 150 φωτο και σε ολες χαμογελα (σε ΟΛΕΣ εκτος απ την παραπανω) και που εγραφε πραγματα οπως "Η συλεια ειναι πανυπεροχη" στην κοιλια, τα μπρατσα, τα μπούτια και τις πλάτες μας.
4. η Κατέρω Και to i-phone της.
5. ο μπομπος επειδη ειναι μποζος βασικα.
   
6. και ο ερωτας του Κωστα για τον Κολωκοτρώνη της παρεας μας (και η χυλοπιτα φυσικα που εφαγε...)