WORDS OF WISDOM

Επειδή τώρα τελευταία το χω ρίξει στη δυστυχία και τη μιζέρια, στεφτόμουν να γράψω τίποτα πιο χαζοχαρούμενο,πιο ανάλαφρο,πιο της πλάκας...Αλλά διαβάζοντας για 100στη φορά τα άρθρα μου σθνειδητοποίησα οτι όλα είναι το ίδιο (της πλάκας!). Επίσης συνειδητοποίησα ότι δεν έχω αναφέρει καμία από τις θρυλικές ατάκες που συλλέγουμε με μανία με την Ελίνα και τη Μαρία.Πάρτε μια γεύση:

~ Το λύκειο δεν είναι συνέχεια του γυμνασίου~
Μάνδαλος (Διευθυντής σχολείου)
~Το σχολείο δεν λέει πλάκα~
Μάνδαλος (σημαντικό να αναφέρω οτι είναι και φιλόλογος)
~ Η ρακέτα του μπιλιάρδου~
Ιωάννα
~Θάνατος είναι η κατάσταση στην οποία ζεις νεκρός~
Δήμητρα

Καταλαβαίνετε για τί ανθρώπινη βλακεία μιλάμε.Φυσικά μαζέψαμε και τις πιο πνευματώδεις ατάκες, αυτές ειπωμένες από μεγάλα μυαλά (φυσικά) και όχι από τυχάρπαστους.

~Do what thou wilt~
Alister Crowley
~Γάμος είναι η αποτυχημένη προσπάθεια συνέχισης ενός τυχαίου γεγονότος~
Albert Einstein

Δυστυχώς πρέπει να παραδεχτώ ότι η ίδια η Ελίνα για πρώτη φορά στην (ανούσια) ζωή της είπε κάτι έξυπνο (θα με σκοτώσει αν ποτέ διαβάσει αυτό που γράφω), αλλά αρνούμαι πεισματικά να την βάλω στη λίστα των "μεγάλων μυαλών" (το φτωχό μαθηματικό μυαλουδάκι της δεν πληρεί τις προϋποθέσεις)
~ Realism is a pessimistic option of life~
Elina

Μέχρι να βρω από που το έκλεψε, δικαιωματικά της ανηκει.
Ελπίζω να βλέπετε την αισθητή διαφορά ανάμεσα στις 2 στύλες και να το διασκεδάζετε όσο εμείς!

Dark lullaby

Ναι το ξέρω οτι από αυτά που γράφω μοιάζω με ένα κλαψιάρικο παιδάκι που το κατακλύζουν τα συναισθήματα του,αλλά τι να κάνω? Μου βγαίνει...
Σήμερα λέω να σας αφιερώσω το τραγουδάκι που έγραψα σε μια κρίση μιζέριας μου.

dark lullaby

I close me eyes
I don't want to see the skies
because they remind me of you
and all of your lies
I firmly close my heart
for you not to tear it apart
and try to hide away
coz the light of the day
blindfolds my mind

chorus:
Just go and never look back
don't hear the calls of my heart
Somebody's always willing to stab
Leave me and do not say goodbye
let time fly
I'm no more wishing to die
...for you...

When I open my eyes again
I remember the time when
I felt fire with your kiss
and that night i made a wish
that our love would flourish and live
as both of us have sth to give
but you took back all your love
and now the only thing i have
is pain in my soul...

Bridge:
Should i overcome my fears
and stop drowning in tears?
tears of blood and cries of pain
falling heavily as rain
Is your loss worth feeling dead?
Lying awaken in my bed
for the sake of being in mood
should i say that you were good?

Είναι γεγονός οτι δεν ειμαι και κανένα ταλέντο (ΟΚ! είμαι χάλια!) αλλά τουλάχιστον ήταν αξιόλογη πρώτη προσπάθεια...ε?
Έχω γράψει και καλύτερα!

Little things in life that Matter....

Σήμερα με έπιασε το συναισθηματικό μου-και καλά- και λέω να αναφέρω μερικές μικρές, φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες της καθημερινότητας μας, τις οποίες αγνοούμε,και που δίνουν τελικά νόημα στην θεωρητικά σημαντική (εδώ γελάμε) ύπαρξή μας.
Love is insane λέει ο αγαπημένος μου Ville Valo και δεν έχει και άδικο.Εκεί που είσαι "ένας φτωχός και μόνος cowboy" (κάτι μεταξύ Λούκυ Λουκ και Μπούφαλο Μπιλ) και λες ότι δεν χρειάζεσαι σχέσεις και κάποιον σαν κακιά πεθερά πάνω από το κεφάλι σου να σε ρωτάει "που πας?'' και να έχει και την απαίτηση να απαντήσεις κιόλας (!!), ξαφνικά βρίσκεσαι να λες πόσο τέλειο είναι το "άλλο σου μισο''! (αν είναι δυνατόν δηλαδή). Ε, σε αυτή τη στιγμή θέλω να καταλήξω (και αναγκάζομαι και κάνω και ηλίθιους προλόγους). Στη στιγμή δηλαδή που παραδέχεσαι ότι <<ναι,ρε συ, είμαι ερωτευμένος και απαρνιέμαι όλες μου τις θεωρίες τύπου "καλύτερη η μοναξιά" και "δεν αξίζει καμιά τους">>. Αυτό είναι το μεγαλείο του ανθρώπου,αλλά ακόμη δεν το έχουμε καταλάβει.
Μικρές όμορφες στιγμές που όμως ξεγράφουμε αυτόματα...μια ματιά, μια φράση... Σας φαίνονται πολύ μελώ ε? Το ίδιο πιστεύω και εγώ που τα γράφω κιόλας.Όμως αν το καλοσκεφτείς, ίσως έχω και δίκιο. Σκέψου το βλέμα ενός ατόμου που αγαπάς. Δεν θα θυμιθείς οργή, μίσος,λύπη...Θα θυμιθείς αυτόματα αγάπη,συμπάθεια,στοργή...Τα είχες ξεχάσει όλα αυτά ε? Τώρα που σου τα θύμησα μες στη μιζέρια μου κατάλαβες το νόημα των μικρών στιγμών?

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΜΟΥΣΙΚΗ!!!

Τί έχω κάνει η κακούργα και αξίζουν τα αφτάκια μου τέτοια συμπεριφορά?? Κάθε φορά που ακούω ποπ-λαϊκό στίχο μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο (και μετά πέφτει-να και ένα θετικό! Ανώδινη χαλάουα!!!) και καταριέμαι την Heaven που λανσάρει τέτοια ταλέντα (από τα πολλά ταλέντα Hell έπρεπε να τη λένε!). Ονόματα του καλλιτεχνικού στερεώματος (που από το πολύ βάρος πρέπει να χει καταρρεύσει) όπως Φανή Δρακοπούλου,Μακρόπουλος (το μικρο του μου διαφεύγει), Πάνος Κιάμος,Νίκος Βέρτης,Έλλη Κοκκίνου και φυσικά το κερασάκι στην τούρτα της παραφωνίας...Ενα θερμό χειροκροτημα για τον θάνο Πετρέλη και το αγαπησιάρικο νιαούρισμα του!! Καλά, την Έφη Βόδι (ουπς! Θώδη ήθελα να πω!-γλώσσα λανθάνουσα τα αληθεί λέγει λέγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι-) δεν την αναφέρω καν, επειδή δεν είναι τραγουδίστρια (θα μου πεις: γιατί? οι άλλοι είναι??), αλλά μερακλού τσομπάνα που ανακάλυψε την κλίση της προς το ξεσουργέλεμα! Και δεν την κατηγορώ! Τόσα χρόνια στη στάνη ανάμεσα στα αιγοπρόβατα, ζήλεψε τα φώτα της show biz (τα οποία μόλις την αντίκρισαν κάηκαν). Άλλωστε ποιος δεν τη βρίσκει να την ακούει να εκτελεί (με ημιαυτόματο) το "scopia scopia mi sco" ή το αξέχαστο "You arrr soo goot to bi trrrrou"(ναι καλά καταλάβατε, αναφέρομαι στο "you are so good to be true") σαν black'n'decker?
Αν λοιπόν αγνοήσουμε αυτή την κακόφωνη αλλά κατά τα άλλα καλόκαρδη χοντρή, θα δούμε ότι υπάρχουν δεκάδες άλλοι Κακοφωνίξ πάνω στις πίστες, που αντι να τους πετάνε ντομάτες (με ξυραφάκια), τους ραίνουν με γαρδένιες (κανένας σεβασμός στο περβάλλον πια!!). Και σας ρωτάω εγώ τώρα! Τόσο πολύ μας εχουν κουφάνει πια οι (παπ-)άρειες τους που δεν αντιδρούμε πια καθόλου?? Μήπως είναι καίρος να βγάλουμε τις ωτοασπίδες και να αρματωθούμε μήπως και νικήσουμε τον πόλεμο εναντίον της μουσικής (λέμε τωρα) βιομηχανίας που μας ασάρει ότι να ναι!!!
Αυτά για σημερα.
Υ.Γ θάνατος στους απανταχού ταξιτζήδες!!

STAYIN' ALIVE

Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο πως κατάφερα να επιζήσω στο χωρίο των ζωντανών νεκρών στην Εύβοια (το όνομα που του έχουν δώσει για να ελκύει χαζοχαρούμενους ignorrant τουρίστες είναι Άη Γιώργης- μη σας ξεγελάσει, είναι απλώς ένα φτηνό καμουφλάζ). Όπως πάντα καθόλου τουρίστες (δεν τους ξεγελά πια το όνομα αγίου), μόνο κατωτάτου επιπέδου χωριατόπαιδα με τις γραφικές χοντροκώλες μανάδες τους και τους άφαντους πατεράδες. Όπως πάντα καμία μορφή διασκέδασης, μόνο κάτι ζαχαροπλαστείαπου στεγάζουν ποντίκια, μια εκκλησία (πορώση δηλαδή) με μια παιδική χαρά που μαζεύει όλη την 14χρονη αληταρία της περιοχής και μια (ΟΛΟΚΛΗΡΗ!!!) καφετέρια-bar-club (ο ιδιοκτήτης ήταν λίγο αναποφάσιστος ως προς το τι θέλει να διευθύνει). Όπως πάντα μια άθλια θάλασσα, με περιεχόμενα όπως πέτρες (κοτρώνες ολόκληρες), αχινούς, φύκια σε πολλές αποχρώσεις και ένα έξτρα συστατικό: σαλούφες! Τί? Δεν ξέρετε τι είναι? Α! χανετε! Είναι κάτι γλόιώδη καφέ τσούχρες σαν εκτρώματα, με μωβ πουά πλοκάμια, που δεν τσιμπάνε αλλά προκαλούν φαγούρα. Και τι καλύτερο από το να κάνεις μπάνιο και μπροστά σου να ξεπετάγεται μια απαίσια μάζα???
Αυτός ο "επίγειος παράδεισος" βρίσκεται μόλις 30 λεπτά από την Αιδηψό και ενδύκνειται για εκδίκηση.Άμα μισείς κάποιον θανάσιμα, αντί να τον στείλεις να δει τα ραδίκια ανάποδα,που θα σου στοιχήσει και μια 10ετή φυλάκιση,προτεινέ του "καλοπροαίρετα" να κάνει μια 20ήμερη επίσκεψη.Θα του μείνει αξέχαστη!!! Νομίζετε πώς υπερβάλλω?? I challenge you. Όποιος καταφέρει να μείνει εκεί για 2 εβδομάδες και γυρίσει με σώας τας φρένας, του δίνω το σπίτι μου! Μην κοιτάτε εμένα που γύρισα ζωντανή....Εγώ είμαι τρελή, αφού παώ σχεδόν αδαμαρτύρητα κάθε καλοκαίρι εκεί...

BACK IN BLACK

Μόλις γύρισα από την κατασκήνωση Κορέλκο στην οποία είχα πάει ομαδάρχισσα.Τα παιδιά που πρόσεχα ήταν 14χρονα κοριτσια που είχαν μόνο τους γκόμενους στο μυαλό τους. Κατασκηνωτές,ομαδάρχες, κοινοτάρχες... Ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει λένε...Σε αυτή την περιπτωση η παροιμία αυτη πάει γάντι! Και μου ερχόντουσαν όλα κλαμμένα γιατί ο Μήτσος φίλησε την Κική και ο Σταύρος μιλούσε στην Μαρία.Ελεος!!! Και ζητούσαν όλα ανεξαιρέτως τη συμβουλή μου, λες και είμαι παπάς,έγραφα για λόγου τους ραβασάκια και γενικά τους έκανα πλάτες! Ωραία ομαδάρχισσα! Άσε που είχα 14 παιδιά στη σκηνή.Δηλαδή ΠΟΛΛΑ σε σύγκριση με την σκηνή από κάτω που είχε 8 άτομα! Οι υπηρεσιές με ξέκαναν, έκανα απεργία πείνας ( δεν έφτανε ποτέ το φαγητό για όλους) αλλά πέρασα τέλεια.
Μαζοχισμός θα μου πεις, και θα χεις και δίκιο.Αλλά πραγματικά ήταν αξέχαστη εμπειρία. Γνώρισα πάρα πολλά παιδιά,έκανα τρελούς φίλους, αλλά το κυριότερο...Γνώρισα το τέλειο παιδί, αυτό που θα ζήλευε η καθεμιά και θα ήθελαν όλες! Είναι ο απίστευτος χαρακτήρας, με κανει να νιώθω μοναδική και τον αγαπώ γι΄αυτό.
Μήπως τελικά δεν ήταν τοσο εφιαλτικά στην κατασκήνωση όσο θέλω να το παρουσιαζω? Τα παιδιά που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι: o Alex (φυσικά), ο Goofy, ή αλλιώς Μούλης, ή απλώς Κώστας, η Μαρία, η Μπέτυ, η Στελίτσα κ ο Χρυσοστομος! I REALLY LOVE 'EM!!!!!

'tallica boys are coming to town

'Ενας ουσιαστικός λόγος να χαρείς το καλοκαίρι ειναι το Rockwave,ειδικά όταν το μικροφωνο το κρατά ο Hietfield των Metallica και τραγουδά το Nothing else matters και το αγαπημένο μου κομμάτι, το the Memory Remains! Ένα φεστιβάλ απίστευτο,που πραγματικά δεν ήθελα να τελειώσει.Βέβαια τα support συγκροτήματα που έπαιξαν(My dying Bride, Mastodon και Dead Sponge disease) κατά τη γνώμη μου ήταν επειικώς απαράδεκτα, δεν είχαν ούτε στίχο, ούτε μελωδικότητα ούτε κάτι αξιοσημείωτο, αλλά τα υπέμεινα για χάρη των Metallica, οι οποίοι μας αποζημείωσαν με το παραπάνω.
Το μόνο αρνητικό της συναυλίας ήταν αυτά τα δήθεν πορωμένα άτομα που χτυπιώντουσαν μεταξυ τους και χτυπούσαν και όποιον άλλο τύχαινε να βρεθεί γύρω τους! Έφαγα κάτι αδέσποτες, και είμαι και κοπέλα...Τί να πει και ο άμαχος πληθυσμός αγοριών δηλαδή!! Γιατί αυτοί οι βλαμμένοι πρέπει να χαλάνε συναυλίες, παδοσφαιρικούς αγώνες και τη διάθεσή μας?? Ας χτυπηθούν,αφού αυτό θέλουν, αλλά ας πάνε σε καμιά αρένα, σε φαράγγια, σπίτι τους... Αμάν η ανθρώπινη βλακεία!!!
Αν λοιπόν εξαιρέσουμε αυτους τους τόσο ενοχλητικούς τύπους, η όλη συναυλία ήταν έργο τέχνης. Άξιζε και την αναμονή, και την υπομονή που δείξαμε προς τα άλλα συγκροτήματα και τα 80 ευρώ. Άσε που ήταν φοβερή η ατάκα του Ulrich στο κλείσιμο. Και όντως ελπίζω να κρατήσει την υποσχεση που μας έδωσε και να ξανάρθουν στην Ελλάδα.