X-mas spirit

Το χαρούμανο πνεύμα των Χριστουγέννων χτυπά ξανά, αυτή τη φορά για να ευχηθεί σε όλους
"Feliz Navidad y una Feliz Año Nuevo! Ría su cabeza apagado y sonría siempre, incluso cuando su vida es un lío" (βαλτε το στο translator για να μάθετε τι σημαίνει!!) ...
Τώρα που το σχολείο έκλεισε για μας τα φυτουκλάκια και που επιτέλους θα βρούμε μερικές στιγμές γαλήνης (πάλι εμείς τα φυτουκλάκια!), τώρα που σιγά σιγά λευκές νιφάδες (όχι cheerios) θα μας κατακλείσουν και που όλοι θα πάρουν πάνω από 4 κιλά καταβροχθίζοντας λαίμαργα μια κακόμοιρη γαλοπούλα με προγεγραμμένη μοίρα, εγώ αποφάσισα να γράψω!! Μα γιατί είμαι εκτός εποχής παντα?? Ελπίζω να περάσετε όλοι εσείς οι αναγνώστες μου που τόσο καιρό υπομένετε τις αμπελοφιλοσοφίες μου μοναδικά!! (επετειακο ποστ, το 60στο!)

AN ETERNAL BATTLE....the reaSon??

ΟΚ,ούτε και εγώ τους συμπαθώ, το παραδέχομαι... Ίσως είναι που το βλέπω πολύ ψεύτικο, ίσως είναι που μαζεύονται σαν τα κοράκια κ σου μαυρίζουν την ψυχή, ίσως είναι που το παίζουν θύματα...ίσως με εκνευρίζει που προκαλούν για να προκαλούν, ίσως σιχαίνομαι το λιγδιασμένο μαλλί, τα άπλυτα ρούχα... Ίσως θεώρω ειρωνιά τα παιδιά Εκαλής και Κολωνακίου να το παίζουν μίζερα δυστυχισμένα όντα...ίσως... Όπως και να 'χει, θεωρώ τους emo κάτι παραπάνω από κατάντια, μια παροδική μόδα που αντιπροσωπεύουν παιδιά χωρίς πιστεύω, χωρίς προσωπικότητα... έτσι το βλέπω εγω... Όμως, έχουν καθε δικαίωνα να ντύνονται όπως θέλουν και εφόσον δεν προκαλούν φασαρίες να κάνουν ότι θέλουν... Τώρα τελευταία γίνεται πολύς λόγος για τα "gay" αγόρια με τα θλιμμένα μάτια! Έλεος, όσο και αν δεν τους πάω, πιστεύω ότι δεν μπορεί μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα να αποτελείται από gay!! Άλλωστε, πριν γίνουν emo και μετά από αυτή τη μανία, το άτομο είναι straight?? Μην πω καλύτερα για τις δημόσιες καταγγελίες τους από την TV και τις εκπομπές κοινωνικού περιεχομένου (κοινώς εκεί που γίνονται όλα τα ξεκατινιάσματα), τις απειλές προς αυτούς και το ξύλο που τρώνε! και δεν χτυπούν μόνο emo αγόρια, αλλά και τα θηλυκά του είδους (τα οποία κατα την ανωτέρα θεωρία, ειναι λεσβίες??), τα οποία όπως και αν είναι ντυμένα, δεν παύουν να είναι κορίτσια!! Και αν υπήρχε έστω και η στοιχειώδης αντρική αξιοπρέπεια και αβρότητα, κατά την οποία δεν σπας στο ξύλο κοπέλα, πάει, χαθηκε και αυτή, και έμειναν μόνο κάτι μελανιασμένα πρόσωπα...(από την άλλη αυτό είναι καλό, φυσικό μακιγιάζ...)
Μπορεί να είναι γελοίο στα αφτιά μου ότι παιδιά με μουτζουρωμένα μάτια ακούνε My Chemical Romance και πλαντάζουν στο κλάμα, ή κόβουν τα χέρια τους, σκίζουν τη σάρκα τους με ξυράφια και κάνουν απόπειρες, αλλά και αυτά είναι άνθρωποι και ρε γαμώτο έχουν δικαίωμα στη ζωή!! Και στην ελευθερία απόψεων και στην επιλογή στυλ (όσο κακόγουστο και αν είναι αυτο!)...

...Last X-mas...

Το καλό νέο είναι ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, δηλαδή οι διακοπές (συνεπάγεται) <===> τεμπελιά <===> ολοήρος ύπνος <===> ολονύκτιο ξενύχτι <===> ξασάλωμα!!! Το κακό είναι όι όλα τα καλά κρατάνε λίγο... Δεν πειράζει όμως... Τώρα πλησιάζει ο καιρός να αφήσω πίσω τις απλές,καθημερινές στιγμές, όπως να διαβάζω ως το ξημέρωμα, να κάνω αγώνα δρόμου ως το φροντιστήριο, να λύνω τα διαγωνίσματα του Γεράσιμου και του Φίλιππου, να τσακώνομαι ακόμα και με τον εαυτό μου, να καταβροχθίζω τόννους σοκολάτας κλπ κλπ... Οκ, η σοκολάτα θα είναι η μόνη συνήθεια που θα με συντροφεύει και τα χριστούγεννα, όσο θα μετράω μέρες, ώρες και λεπτά μακριά από το Σταματογιάννη... Τί ωραία που είαι όλα! Θα είμαι συνέχεια με άτομα που αγαπω, θα περνάω καλά...(εκτός βέβαια αν συνεχίσει να χιονίζει,οπότε θα αποκλειστούμε!)

New Gallop!!

Αλλο ένα θέμα προς αμφισβήτηση... Θέλω ειλικρνείς απαντήσεις...
so it goes like:

Ποιός είναι για σας ο καλός φίλος,ποια τα χαρακτηριστικα του??

Memorable moments!...

Δεν τους δίνουμε ιδιαίτερη σημασία, μπορεί να μην τις καταλαβαίνουμε καν,όμως αποτυπώνονται στη μνήμη μας και ξεπηδάνε από το πουθενά με μόνο σκοπό να σου προκαλέσουν νοσταλγία... Μικρές καθημερινές στιγμές που ζούμε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, στιγμές απολυτης ευτυχίας....Είχατε σκεφτεί ποτέ ότι μια παρέα σε μια καφετέρια, αγκαλιά ο ένας με τον άλλο, αστείες συζητήσεις και πολύ γέλιο μπορούν να προκαλέσουν τόση ευφορία? Κι όμως,αν τοποθετήσεις τον εαυτό σου σε μια τέτοια αγαπημένη παρέα, απαρτιζόμενη από χαρούμενες φατσούλες (και κόκκινες μύτες από το κρύο!) αγκαλιά με κάποιον που αγαπάς, φίλο ή ότι άλλο, θα καταλάβεις τη μοναδικότητα της στιγμης... Σας αγαπώ χαζουλίνια μου (και εσένα κωστάκη μου, και ας μην έρχεσαι ποτέ!! -παρότι σου έχω πει τόσες φορές!!).... Η συμβουλή της ημέρας είανι η εξής: "Μην αφήνετε τη ζωή να σας προσπερνά, μην διαγράφετε τις όμορφες στιγμές....Συγχωρείστε όσους σας πλήγωσαν και βασιστείτε σε αυτούς που θα είναι εκεί για πάντα... και είναι πολλοί!!..."

Ντύθηκα διαβολάκι

Γεννιέσαι την έχεις μητέρα (της μάνας σου...)
πηδάς στον αέρα σκας στο πάτωμα (μπαμ!)
Εκείνη σε βάζει στην κούνια (η μάνα μου;)
στα μάτια σαπούνια και γαλάκτωμα
(νιεε, με φροντίζανε μικρό, δεν έχω παράπονο...)
Σου δείχνει πως κάνει η πάπια (α πα πα πα, μου το έμαθε πρώτα η Δέσποινα)
και μοιάζει με κάποια που 'χες γκόμενα
(η μάνα μου;)Στο μέλλον με τ' άσπρα φωτάκια (το έφτιαξες...)
και με τ' αστεράκια τα φλεγόμενα (καλά το πάς...)
Μετά που σε στέλνουν σχολείο (υπέροχη συνοχή κειμένου!)
στο δίπλα θρανίο εκείνη κάθεται (η μάνα μου;)
Μικρή με τα ροζ κοκαλάκια (η μάνα μου προτιμά τα κόκκινα)
και τα ποιηματάκια που θα μάθετε (μαύρη είν η νύχτα στα βουνά)
Για να σε προσέξει ρεψίματα κάνεις (κλανιές;)
χτυπιέσαι στους δρόμους πλακώνεσαι (χτυπιέμαι ή πλακώνομαι;)
Της σπας με νεράντζια τα τζάμια (λίγα δεντράκια έχει η Αθήνα, να τα καταστρέψουμε,ε;)
κι από την ταράτσα πηδάςκαι σκοτώνεσαι (τι είν η ζωή, τι είν ο θάνατος!)
Σηκώνεσαι κι είσαι δεκάξι (εγώ και ο Λάζαρος...)
βαριέσαι στην τάξη γράφεις ποιήματα (σαν το πόσο μαλάκας είσαι;)
Το στήθος της θέλει να σπάσει (γιατί μ' αρέσουν οι γυναίκες με μεγάλα στήθη)
κυλιέται στα δάση και στα κύματα (Αθηναία, δεν παίζει να 'ναι)
Ποιος στίχος σου θα τη χωρέσει (δεν χωράς πουθενά, πουθενά!)
που θέλει να αρέσει στους ακέφαλους (καβαλάρηδες;)
Που δίνει φιλιά μες στα δόντια (Crest, λευκότερα δόντια)
κι ανοίγει τα πόδια σ' άγνωστους φαλλούς (το πουτανάκι!)
Την ψάχνεις το σκας απ' το σπίτι (η μάνα μου θα με γαμούσε...)
σε σέρνει απ' τη μύτη αυτό το βάλσαμο (εμένα; το έξυπνο πουλί)
Αυτή η μυρωδιά από γαζία (σίγουρα βλάχος είσαι!)
αυτή η τυραννία σε τραβάει ενώ (κι ας κλαίω)
Κανένας βοηθός δεν υπάρχει να πει (με παράτησαν και οι φίλοι... άστα)
τι έχεις πάθει τι σε πόνεσε (το πέσιμο από την ταράτσα!)
Κι εκείνη δεν λέει να κοιτάξει (δεν παίζει, κούκλος είμαι)
γκαζώνεις τ' αμάξι χτυπάς και σκοτώνεσαι (πάλι;;;; ζω ή πέθανα τελικά;)
Λοιπόν έχω βγάλει και δίσκο (το καταλάβαμε... δυστυχώς)
και πάλι δεν βρίσκω εκείνο που 'θελα (αυτοαναφορικότητα)
Πριν βγω στην σκηνή νοιώθω χάλια (για τα νεράτζια που θα σου πετάξουμε)
αδειάζω μπουκάλια με θολά νερά (πίνω μπύρες, πίνω μπύρες)
Μα σαν το συγκρότημα βγαίνει (είσαστε πολλοί, ε;)
μπροστά φωτισμένη εκείνη κάθεται (κι έλεγα πότε θα την αναφέρεις)
Χωρίς στα μαλλιά κοκαλάκια (φεμινίστρια είναι;)
χωρίς ποιηματάκια που θα μάθετε (πάει η μαύρη νύχτα στα βουνά;)
Περνώ την κιθάρα στο βύσμα (στο κώλο σου καλύτερα!)
με πιάνει ένα πείσμα απογειώνομαι (το Red Bull δίνει φτερά)
Αρχίζω τον πρώτο μου στίχο (να τον χαίρεσαι!)
τρυπάω τον τοίχο και σκοτώνομαι! (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!!!!!)

Παιδιά, εγώ ένα απλό copy-paste έκανα, δεν είναι δικό μου το τερατούργημα... Απλώς έλιωσα στα γέλια όταν το δίαβασα...

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΚΑΡΟΤΑ ΣΤΑ ΑΦΤΙΑ...

Κοίτα που καταντήσαμε... να κυκλοφορούμε στο δρόμο με καρότα στα αφτιά (ενίοτε και μαϊντανό...) από φόβο μη και επιτεθούν στα αφτάκια μας οι φάλτσες νότες κάποιου κακομοίρη που αποφάσισε ότι δεν του έφτανε η μίζερη ζωούλα του και έχει τώρα στο μάτι τις δικές μας... Έτσι είναι κύριε, και γω μπορώ να αρπάξω ένα μικρόφωνο (εν ανάγκη ένα στιλό, ένα κουτάλι, οτιδήποτε τέλος πάντων...) και να κάνω τον κόσμο να μετανιώνει που δεν γεννήθηκε κωφάλαλος, αλλά δεν το κάνω... Διότι τουλάχιστον έχω αρκετή αυτογνωσία για να καταλάβω ότι δεν πιάνω τις ψιλές της Κάλλας ούτε τις τσιρίδες του Halford... Ο Πετρέλης γιατί δεν έχει την ίδια αυτογνωσία και τραγουδάει "Χτύπα κι άλλο, θα τ'αντέξω" λες και είναι η Φαραντούρη?? Και καλά, αυτός θα αντέξει, τι τον κάνει να πιστεύει ότι το νευρικό μας σύστημα θα αντέξει τα πολλαπλά χτυπήματα?? Δεν τον γλιτώνω τον νευρικό κλωνισμο, το βλέπω... Σας παρακαλώ, πάρτε αυτά τα νούμερα από την πίστα.... Και δεν μιλάω για όλους, υπάρχουν Έλληνες καλλιτέχνες (όχι μόνον κακοτέχνες...)...Αλλά σόρυ τώρα, είναι να μην τα παίρνεις όταν βλέπεις ένα ξέκωλο με φωνή ακούρδιστου ακορντεόν να τα πετάει όλα έξω και να την αποθεώνουν από κάτω?? (τουλάχιστον,αν μετά την αποθέωση ερχόταν η μουμιοποίηση των Αιγυπτίων, θα έλεγα, πάει στο καλό!) Αλλά είναι τραγικό να βλέπεις τους ίδιους ημιλιπόθυμους από το ποτό θαμώνες να πηγαίνουν ξανά και ξανα...
Γι αυτό και γω θα συνεχίσω να κυκλοφορώ με τα καροτάκια μου,που δεν θα γίνουν ποτέ λαϊκά...(και ας γκρινιάζει η μάνα μου ότι τα στερώ από τη σαλάτα...)