wake me up when September ends...

Σύμφωνα με δημοσιεύματα παμπάλαιων, κιτρινισμένων εφημερίδων ο χειμώνας του 1990 ήταν παγωμένος και αμείλικτος. Ο Δεκέμβρης εκείνος ήταν σκεπασμένος με ένα βαρύ και ασήκωτο πέπλο χιονιού, που δεν άφηνε κανέναν να ξεμυτήσει από το σπίτι του, γιατί η παγωνιά κατάπινε μύτες, αυτιά και ότι άλλο εξείχε τέλος πάντων. Αξιοποιώντας το "έξω έχει κρυο, καιρός για δύο (ή και για τρίο...)" πολλές μανάδες πέσαν στο κρεβάτι με τον πυρετό του πάθους και σηκώθηκαν με την κοιλιά τους... στο στόμα.
Αποτέλεσμα αυτής της επαναστατικής αντιμετώπισης του κρύου υπήρξαν κάτι γκρινιάρικα και κατσούφικα μωρά, με φουσκωμένα χεράκια, ποδαράκια ζυμαρένια και σαμπρέλες γύρω από την κοιλιά.
Η Έφη άνοιξε τα μάτια της στις 6 Σεπτεμβρίου, πάτησε μια στριγκλιά για να δηλώσει το παρόν, άνοιξε το χαριτωμένο στοματάκι της και δήλωσε επιτακτικά "Πεινάω!!". Όταν η σαστισμένη μητέρα της πήγε να τη θηλάσει, η μικρή Έφη την έσπρωξε πίσω και άρπαξε με λιγούρα το σουβλάκι που καταβρόχθιζε εκείνη την ώρα ο νονός της. Ύστερα ρεύτηκε ευτυχισμένη, ζήτησε μια σόδα και το έριξε στον μακάριο ύπνο της, για να ονειρευτεί πιτόγυρα...Σήμερα, η Έφη είναι η διεθνούς φήμης χημικός που ανακάλυψε τις φαγοκάψουλες, μια σωτήρια εφεύρεση για την σίτιση τόσο τη δική της όσο και των χωρών του τρίτου κόσμου, σύμφωνα με την οποία καταπίνεις ένα χάπι με διάφορες γεύσεις, το οποίο φουσκώνει στο στομάχι σου και χορταίνει την ακόρεστη πείνα (τη δική της κυρίως...)
3 μέρες αργότερα, στο ίδιο δωμάτιο ενος άλλου νοσοκομείου, γεννήθηκαν δύο μωρά που έμελλε να μπλέξουν με τον βρώμικο χώρο της showbiz.... Ο Δημήτρης βγήκε από τη φουσκωμένη κοιλιά της μαμάς του με ένα μικρόφωνο στο χέρι και χορεύοντας "από πάρτυ σε πάρτυ" (δεν πρόλαβε όμως να το κατοχυρώσει και το έκλεψε ο Χατζηγιάννης). Από τότε η καριέρα του παραμένει στάσιμη, γιατί τσακώθηκε με το manager του, Σταύρο, ο οποίος όλως τυχαίως γεννηθηκε στο ιδιο νοσοκομείο την ίδια μέρα.Ο Σταύρος ανακάλυψε ότι δεν άντεχε άλλο τους πριμαντονισμούς του επίδοξου τραγουδιστή, και χώρισαν τα τσανάκια τους, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει την Αθήνα και να μετοικίσει στην άγονη και αφιλόξενη Πάτρα, οπου η καριέρα του έπηξε σαν το ΄τυρί που εμπορεύεται για να ζήσει την 12μελή οικογένειά του.
Tον ίδιο μήνα έκανε την εμφάνιση του και ο Πάκος, του οποίου η γέννα είχε επιπλοκές, αφού το κεφάλι του με το κράνος της μηχανής δεν χώραγε να βγει από τη μήτρα. Αργότερα, στο σχολειό, είχε προβλήματα γιατί δυσκολευόταν να μιλήσει και επικοινωνούσε με έναν ιδιότυπο κώδικα "βουμ- βουυυυυυυυυυυυυυυυμ", βασισμένο στον ήχο της εξάτμισης της μηχανής του. Μεγαλώνοντας και παρά την έλλειψη της ομιλίας, έριχνε τις κοπέλες με τα καταπληκτικά του μάτια και τη συνήθεια του να τους αλλάζει τα φώτα (ηλεκτρολογος είναι....)
Τελευταία αυτό το μήνα, για να κάνει αίσθηση με την εμφάνιση της, γεννηθηκε η εκρηκτική Σίλεια η Πανυπέροχη, πρωταγωνίστρια βραζιλιάνικης σαπουνόπερας. Η διάσημη μεξικάνα καλλονή εξοστράκισε τη Χουάνα την Παρθένα απο το προσκήνιο με μια αλησμόνητη εμφάνιση της στο σίριαλ όπου και έπαιζε στο πλευρό του ασύγκριτου dj Tiesto, με τον οποίο φήμες λένε πως διατηρεί σχέσεις...Οι φωτογραφήσεις της και οι συνεντεύξεις της σε γνωστα περιοδικά προκαλούν σάλο, ενώ φημολογείται ότι εχει δεχθεί παμπολλες προτάσεις γαμου απο εκδότες, συγγραφεις, αλλα και τον Κώστα Σομμερ.

Prince Charming

Αν ρωτήσεις ενα μικρό αγοράκι τι θελει να γινει όταν μεγαλώσει, θα σου πει ποδοσφαιριστης, αστροναύτης, πυροσβέστης ή ηλεκτρολόγος.

Απ' την άλλη, το όνειρο κάθε μικρου κοριτσιου είναι να γίνει πριγκηπισσα.

Η μόνη διαφορα είναι οτι τα αγοράκια αλλάζουν γνώμη, ενώ τα κοριτσάκια όχι.

Μεγαλώνουν μεσα σε ροζ συννεφάκια, περιμένοντας τον πρίγκηπα του παραμυθιού.

Ο πριγκηπας όως συνηθως παθαινει βλάβη στο δρομο, γι'αυτό πάντα καταληγουμε να βολευόμαστε με αυτόν....

Love games.

Μια φορά και εναν καιρο, ήταν ένα αγόρι που πίσω από την κοινωνικότητα του προσπαθούσε να κρύψει έναν θλιμμένο και πολύ μόνο εαυτό. (μάο, δεν έννοω εσένα =ρ) Δεν ήταν ποτέ πραγματικα ικανοποιημένος απο τον εαυτό του, τους φίλους του (οι οποιοι τον περνουσαν ενα κεφάλι έκαστος) και κυρίως απ'ο την προσωπική του ζωή, που ήταν πιο ανύπαρκτη και απο το IQ του μέσου Έλληνα πολιτικού. Μοναδική του ερωτική κατακτηση υπήρξε μια 5 χρονια νεότερη του Θεσσαλονικιά, με ζεβζέκη αδερφό (η έφη θα μας ενημερώσει επ' αυτού...) και αξύριστο μουστάκι... Μέχρι που γνώρισε το φως το αληθινό, μια κοπέλα με εκρηκτικο ταπεραμέντο και τεράστια χείλη (όχι να το παινευτώ...) που έλιωνε από βαρεμάρα να τον ακούει να περιγράφει με παθολογικό έρωτα μια σχολή πληροφορικής στην Κρήτη (ανωμαλίες που κυκλοφορούν...)
Ένα βράδυ για κάποιο μυστήριο λόγο και παρουσία ένος φίλου αυτες οι 2 τόσο αταίριαστες φύσεις ένωσαν τα χρώματα τους σε ένα κοινό έργο, που όμως δεν άντεξε πανω από μήνα. Αυτός ευαισθητος, ρομαντικός και φουλ ερωτευμένος, αυτη ανισόρροπη, κλειστοφοβική και αθεράπευτα single , ηταν αναπόφευκτο να πάρει ο καθένας την παλέτα του και να κινήσουν για αλλους προορισμούς. Μην θέλοντας να διακόψουν απότομα τη γνωριμία τους, συμφώνησαν σε μια φιλία, η οποία είχε τα σκαμπανεβάσματα της. Όντας ο ένας στην Κρήτη και η άλλη στην Αθηνα, δε βλέπονταν ποτέ, παρα μόνο μιλούσαν στο τηλέφωνο και έρχονταν καθημερινά πιο κοντά. Ενα χρόνο αργότερα τους βρίσκουμε σε ένα αυτοκινητο να μιλάνε και να αναπολούν 2 μήνες πριν, το Πάσχα, οταν διάβαζαν αγκαλιά σε μια παραλία για τις Πανελλαδικές εξετάσεις της και γελούσαν με την ψυχή τους.
Αυτός είχε αλλαξει. Αυτή όχι.
Η απόσταση τον ωρίμασε, τον μεγάλωσε, τον έκανε λιγοτερο ευαισθητο, περισσοτερο παρορμητικο. Τη φίλησε. Ξανα και ξανα. Και η ιστορια ξανααρχισε. Με άλλους όρους. Με περισσότερα χρώματα, προοπτικές, χαμόγελα. Και ποιος θέλει ένα happy end όταν μπορει να εχει no end at all?
Αυτό το παιδι ειναι τώρα ένας άγγελος που φωλιάζει στην αγκαλιά της, την προσεχει, τη φροντιζει, την προστατευει, την βελτιωνει καθημερινα. Της μεταδίδει την αγάπη του. Και αυτή το γελιο της σ΄αυτον, για να αφησουν πίσω την εποχή της μοναξιας του και τα αισθηματα κατωτεροτητάς του. Γιατί στα μάτια της είναι αυτός που την τράβηξε από τη μονοτονια, την άσκοπη περιπλάνηση. Γιατί γι'αυτήν είναι μοναδικος, όσο και τα ματια του... Γιατί τώρα πια ξέρει...

Drunk on shadows...

Ξυπνας και νιωθεις οτι καποιος σου δανεισε το κεφαλι του, γιατί αυτος ο τσιμεντολιθος αποκλειεται να ειναι δικος σου. Μετα τον νιωθεις ενσωματωμένο στο κεφάλι σου, απορείς και ξαφνικα αρχιζεις και θυμάσαι...ουισκια, τεκίλες, και μικρα φωσφοριζε άγνωστης ταυτότητας σφηνάκια να εξαφανιζονται με ιλιγγιωδη ταχύτητα στον οισοφαγο σου (ιλιγγιώδη για τον μπαρμαν, που εχει ζαλιστει απο το γεμισμα μπρος-πίσω)

Μετα από τα καθιερωμένα μπινελίκια του αγουροξυπνημένου, δίνουμε μερικα δοκιμασμένα tips που θα σε βοηθήσουν να συνέλθεις.

1. Ομοιοπαθητική. Θυμίσου ποια ηταν η επικρατης αλκοολη που ηπιες την προηγουμενη νυχτα και κατέβασε ενα σφηνακι. Ε, ενα σφηνακι ειπαμε, εσύ πινεις σφηνακια από δεξαμενες? Αν πάλι δε θυμάσαι, κανενα προβλημα. Πιες ότι σου βρισκεται. Για να μη θυμασαι μαλλον ήπιες το Βοσπορο...


2. Γυμναστείτε, για να αιματωθει αυτός ο αχρηστεμενος εγκεφαλος που με τόση απερισκεψια αφήσατε να κανει μακροβουτια χωρις αναπνευστηρα στο αλκοολ.


3. Φάτε κάτι τρελα λιπαρό, κατα προτίμηση τον πατροπαραδοτο ελληνικό πατσά, για να απορροφήσει το αλκοολ που επιπλέει στο σώμα σου. Μην παραπονεθεις παλι για τη μυρωδια του, στην τελικη σιγα μην εχεις και όσφρηση μετά σπό τέτοιο μεθύσι. Οι αισθήσεις αλλιώνονται...


4. Αναλογίσου πόσο ρομπα εγινες να ξερνας δημόσια και να λες μαλακιες, και αμα τολμας ξαναπιες τοσο...

Πισω στον πολιτισμο με μια βαλιτσα αναμνησεις...

(γιατι η αλλη που κουβαλουσα μονο μια δεν ηταν!)

Oh yeah! Oh yeap! Γυρισα γυρισα γύυυυυυυυυυυυυυυυυυυυρισα! Έχω αρκετο χρόνο για να γραψω, yet ελάχιστο για να καμαρωσω την άδεια Αθήνα! Ξύπνησα μέσα στο άμαξι που με απομάκρυνε από τις διακοπούλες μου και νόμιζα οτι προταγωνιστώ στο resident Evil! Κανενας τριγύρω, ουτε ψυχή ζώσα! Περίμενα να ξεπεταχτούν από κάπου τα zombie, απο κανενα σκοτεινό γκαραζ, αλλά μαλλον κάναν απεργια.

Όχι να το παινευτώ, αλλά πάλι περασα τέλεια, και επαιται και συνέχεια, αφου το Σάββατο θα σκαρφαλώσω στο αγαπημένο blue star που θα με οδήγησει σε νέες περιπέτειες (δηλαδη στην Πάρο... τις περιπετειες θα τις βρω εκεί!) Τρέμε Κωστη, ερχομαι να σε συναντησω!

Τόσο καιρό το blog μου ειναι αδρανες όχι επειδή απλώνω την αρίδα μου σε αμμουδερες παραλίες (δεν έχει και πολλες ο Αη-Γιώργης) και ανταγωνίζομαι την Έφη στο μαύρισμα (έχουμε γίνει και οι δύο σαν Τσιγγάνες τουρκογυφτισσες), αλλα επειδη το συμπαθέστατο χωριο στην Ευβοια αγνοεί τι θα πει internet ( εκεί αντι για mail στελνουν σηματα καπνου...)

Βέβαια δεν παραπονιέμαι, ειχα τοσα χαριτωμενα χωριατικα πραγματα να κανω, που το σερφαρισμα δεν θα ταιριαζε either way! Αν εξαιρεσει κανεις την παραταιρη πινελια house που παρακολουθουσα τα μεσημερια στο laptop του Αρη που δεινοπαθησε στα χερια μου, γενικά ειχα πολυ vintage escape-from-the-big-city attitude. Μουλιάσαμε από την πολλή θάλασσα (μελανιαζω από το κρύο και μονο που το σκεφτομαι) λιώσαμε στο taboo και στην "αγωνια", μη μιλησω για το ταβλι (τους τσακισαμε με την Εφη στα ασοδυα!) σιχαθηκαμε τη ζωη μας με το εφάλμυρο νερο και μαζευομασταν καθε βραδυ σε μια εκκλησια (πολυ hot μερος)

Τα highlights της πολληημερης παραμονης μας εκεί ηταν

1. οι ασταματητοι τσακωμοι του τυπου Δημητρα-Γιαννης-Εφη, Εφη-Καλλιοπη, Αργυρω- με ολους, Γιωτα-Δημητρης, Χρυσανθη-Εφη, και παει λέγοντας, το νοημα το πιασατε.

2. το παρτυ της Καλλιοπης, στο οποιο εκεινη δεν θελησε να παραστει, με guest star της βραδυας μια παλλευκη black forest (Εξηγηστε μου πως εγινε αυτο) που χυθηκε στο πατωμα περιμενοντας να σβηστει.

3. το παρτυ των Τασος και Μπομπος που τελεστηκε -κλασσικα- στο Ιγκουανα και οπου όλοι ηπιαν τον αγλεορα και οι μισοι ξερασαν 100 φορές ανα 10 τ.μ.

και 4. το κολλημα της Αργυρως σε τετοιο βαθμό ώστε ολοι μαζι (και η μανα μου) να τραγουδαμε "Γυρισε ο Τασος", εννοωντας τον φανταρο πλατωνικο της ερωτα.

Επισης ενα highlight από μονοι τους είναι:

1. Ο Δημήτρης, ο προσωπικος μας Χατζηγιαννης, που τραγουδούσε απιστευτα και τον έπαιρνε ο ύπνος εκει που μιλούσε.



2. Ο tiesto (κωδικο όνομα Βαγγέλης) που ολο χαζα εκανε και ..."τιεστο, τιεστο αλλα χουφτώνει!" =Ρ



3. Η Συλεια, που 'εβγαλε 150 φωτο και σε ολες χαμογελα (σε ΟΛΕΣ εκτος απ την παραπανω) και που εγραφε πραγματα οπως "Η συλεια ειναι πανυπεροχη" στην κοιλια, τα μπρατσα, τα μπούτια και τις πλάτες μας.
4. η Κατέρω Και to i-phone της.
5. ο μπομπος επειδη ειναι μποζος βασικα.
   
6. και ο ερωτας του Κωστα για τον Κολωκοτρώνη της παρεας μας (και η χυλοπιτα φυσικα που εφαγε...)

Unspeakable ;)

Φράσεις που μας αρέσουν να λέμε αλλά δε τολμάμε...

1.Δε ξέρω ποιο είναι το πρόβλημα σου, αλλά βλέπω ότι ακόμη και η προφορά του είναι δύσκολη.
2.Τι λες για ποτέ; Είναι αρκετά ποτέ καλά για σένα;
3.Βλέπω ότι βρήκες την καλύτερη στιγμή για να ρεζιλευτείς δημοσίως.
4.Θα προσπαθήσω να είμαι καλός μαζί σου, αρκεί να προσπαθήσεις και εσύ να συμπεριφέρεσαι πιο έξυπνα.
5.Δεν δουλεύω εδώ, είμαι σύμβουλος της επιχείρησης.
6.Ακούγονται σαν Ελληνικά, αλλά πραγματικά δυσκολεύομαι να σε καταλάβω.
7.Μ'αρέσεις. Μου θυμίζεις τον εαυτό μου όταν ήμουν νέος και ηλίθιος.
8.Το γεγονός ότι δεν σε καταλαβαίνει κανένας, δε πάει να πει ότι είσαι και καλλιτέχνης. 9.Έχω αρκετό ταλέντο και φαντασία. Απλά δε με νοιάζει...
10.Οποιαδήποτε σχέση της δικιάς μου πραγματικότητας με τη δικιά σου είναι απλά συμπτωματική!

Happy 18

Πριν από 18 χρονάκια, το έτος 1991 γεννήθηκε στην Αθήνα ένα πανέμορφο ξανθό μωράκι, με μπλε ματάκια, κατακόκκινα μαγουλάκια και αγγελάκια πάνω από το κεφάλι του να το ραίνουν με ροδοπέταλα. Στο ακριβώς διπλανό δωμάτιο γεννήθηκα ο Κωστάκης, το άκρως αντίθετο από το προαναφερθέν.

Όταν η κ. Ζωή (Βλ. η μητέρα του) αντίκρυσε το μωρό που της φέρανε, έβαλε ης φωνές. Αργότερα αποδείχτηκε ότι της είχαν φέρει κατα λάθος κοριτσάκι. Όταν ο μικρος Κωστάκης είδε το φλας της κάμερας μόνο όρεξη να ποζάρει δεν είχε. Όντας εκ φυσικού του ντροπαλός, πάτησε τις τσιρίδες και τον ξανακλείσανε στη θερμοκοιτίδα...

Έτυχε όμως η νοσοκόμα που τον τάιζε να είναι λίγο ανυπόμονη και έτσι, για να μην ακούει τα κλάματα του, φορούσε ακουστικά mp3 και άκουγε maiden όταν ήταν μαζί του. Όμως το μωρό συνέχιζε να αδειάζει το περιεχόμενο των πνευμόνων του στο δωμάτιο. Μέχρι που η φρικουλονοσοκόμα είχε την έμπνευση να βάλει στο μωρο τα ακουστικά. Και -ω! εκ του θαύματος- το μωρό άρχισε το head-bangin' και το βούλωσε.

Έτσι, εκείνο το μπελαλίδικο μωράκι σιγά-σιγά μεγάλωνε, ακούγοντας bucket-head και άλλα σατανόπληκτα, φορώντας τραγικούς συνδυασμούς χρωμάτων στα ρούχα (ρε Κωστή, πότε θα καταλάβεις ότι τα μπορντό all star δεν πάνε με λαδί βερμούδα? 3 χρόνια στο λέω), κάνοντας παρέα με καλά παιδια ή όχι και τόσο, δημιουργώντας ένα συγκρότημα με Κανίβαλους (κάτι γενειοφόροι gozilla ντυμένοι στα μαύρα, που αν κατσουν από πάνω σου θα νομίσεις ότι ήρθε ο Χάρος πιο νωρίς να σε πάρει) ΑΛΛΆ κυρίως, γράφοντας θλιμμένα ποστάκια στο μπλογκ του, που περιέγραφαν μια δυστυχισμένη ύπαρξη...

Η ψυχή μου πονούσε να τον ακούω sad και να τείνει στο emo, ενώ κάθε φορά που τον τρέλαινα στα nudge στο msn μου έλεγε ότι είναι ''e, metria..." Μεχρι που πριν 3 μέρες μου είπε "Polu Kala" και επεσα από την καρέκλα! Να μου ζήσεις μικρέ μου brother που έγινες σήμερα υπεύθυνος πολίτης... (λέμε τώρα...)

Σ'αγαπάωωωω όσο δε φαντάζεσαι ρε μπούφε! SmoutC*