Break me, shake me, hate me...

Γενικα τα αρθρα μου ειναι χαρούμενα, ανάλαφρα, το αντιθετο απο την βαρια ποιοτητα.

Αλλα κάποια θεματα δεν μπορουν να αποτυπωθουν με χίπικο τρόπο. Ειναι απο μόνα τους και βαρια και δυσάρεστα.

Ο μόνος τρόπος να εκτιμησεις τη ζωή σου ειναι να νιώσεις στο δέρμα σου ότι αυτή απειλείται. Να κλαις γνωρίζοντας ότι ενδέχεται να μην ξανακλάψεις ποτέ, ουτε και να γελάσεις βεβαια. Ούτε και να νιώσεις τίποτε άλλο. Με την απειλή "Σκάσε αλλιώς θα σε σκοτώσω" συνήθως γέλαμε, γιατι προερχεται απο το στόμα κάποιου φίλου. Τι γίνεται όμως όταν αυτά τα χείλη σε πλησιάζουν επικίνδυνα, δεν ανήκουν σε γνωστό σου και ξεστομίζουν αυτά τα λόγια κρατόντας μαχαίρι (ή κατσαβίδι, ή σουγιά) πάνω από την αρτηρία του λαιμού σου που πάλεται στο ρυθμό των λιγμών σου?

Δεν έκλαψα για το κινητό, για τα λεφτά, για τις ταυτότητες που έχασα, μόνο για τις διεστραμμένες στιγμές που κέρδισα. Κλαίω γιατί κατάλαβα τι ειναι να σε γδύνουν με τη βια, να αγγίζουν το κορμί σου και να ασελγούν με όποιο τρόπο πάνω σου, και συ να τρέμεις για τη ζωή σου. Γιατί εκτός από κοινωνικό πρόβλημα, ειναι και φρικιαστική πραγματικότητα. Και δε την εύχομαι σε κανέναν, ειναι σαν ζωντανος εφιάλτης.

Δεν τρέμω πια. Για μένα. Τρέμω για όσους μιζεριάζουν και κλαψουρίζουν για ασήμαντα πράγματα, για γκόμενους, για ρηχά ψυχολογικά, για τσακωμούς, ενώ ζουν! και αυτό απο μόνο του είναι θαύμα. Εγώ το έμαθα, με δύσκολο τρόπο. Εσείς?

Υ.γ. Η κατάθεση στην ελληνική αστυνομία είναι πολύυυυ πιο εφιαλτική εμπειρία!!

΄)

A! δεν εχω κινητο, οποτε προφανώς δε σας γράφω, απλα εχω χασει

Last Christmas...

Αγαπητε 'Αγιε Βασιλη...

καθε χρονο σου ζητάω παγκόσμια ειρήνη... και δεν την φερνεις...

καθε χρόνο σου ζητάω να εξαφανίσεις τις αρρώστιες... και να που αμέσως ξεπετάγονται γρίπες των κατοικιδίων παντώς φύσης...

καθε χρόνο σου ζητάω να σώσεις τα παιδάκια στην Αφρική... και με γράφεις...

κάθε χρόνο σου ζητάω εναν πιο δίκαιο κόσμο... και συ εμφανίζεις απο το πουθενά Ομπάμα και Παπανδρέου...

μηπως φέτος να σου ζητήσω τα νέα Jimmy Choo? μηπως σου πέφτει κομματάκι πιο ευκολο δηλαδή....

Wild flower

Μονο εγώ παρατήρησα την καταφανή αδράνεια των μπλογκ ετούτων?

Αφού δεν έχω νέα σας, θα μοιραστώ εγώ τα δικά μου, γιατί ο χρόνος περνάει με την ταχύτητα γιαγιάς που στέκεται μπροστά σου και πασχίζει να ανέβει στο λεωφορείο φορτωμένη με σακούλες λαϊκής πρίν από εσένα.

Η σχολή είναι παραδεισένια... πάω μια φορά τη βδομάδα για να δω αν είναι στη θέση της (ευελπιστώντας να την έχουν ξεριζώσει οι αναρχικοί) και πάντα το Πρυτανείο την εχει κλειστη την εν λόγω μέρα λόγω επεισοδείων (να μου ζησεις πρυτανάκο μου με τις εμπνεύσεις σου!)

Κατα τα άλλα η ζωή κυλαει ομαλά, με τους ρυθμούς ράθυμου σκύλου που αραζει στο γκαζόν και αφήνει τις γάτες να αλωνίζουν (είναι φιλόσοφος σκύλος αυτος, συσκέπτεται με την ουρά του πόση ώρα θα του πάρει να πιάσει τις τζαναμπέτικες γάτες). Ξυπνάω μεσημέρι μεσημέρι, με το πρώτο φως της μέρας κάθε απανταχού ξενύχτη, σε ένα άδειο σπίτι, περιφέρω την τεμπέλικη ύπαρξή μου απο τον ένα καναπέ στον άλλο (θα γινόμουν ιδανικός δοκιμαστής καναπέδων τώρα που το σκέφτομαι) και ζω μια ongoing καθημερινότητα, χωρις τριβες, δράση ή κάτι συναρπαστικό.

Οχι, οκ, ψέματα, ειμαι τοσο χαζά in love που απλά δεν ασχολούμαι με πολλά πράγματα.

Αλλα δεν θα πω τιποτα γι αυτο. Γιατι αυτο το μπλογκιο ειναι φορέας γκαντεμιας, καθε φορά που bf μου ασχολειται με αυτο, we break up.!! Δεν μπορει να ειναι τυχαίο!

xD

H eikona einai 3ekoudouniiii alla m arese!

Waking up in Vegas

Μετά από τόσο καιρό αδράνειας -θα σας κουφανω πάλι αλλά δεν έγραφα γιατί βαριόμουν να κάνω sign in (εχω σιδηρόδρομο κωδικό!)- αποφάσισα να κάνω την καρδιά μου πέτρα (και τα χέρια μου κυρίως, για να αντ'εξω την πληκτρολόγηση του 1821937396ψήφιου κωδικού μου) και να αραδιάσω δυο-τρεις από τις συνηθισμένες μου αερολογίες...
Με θλίψη ανακοινώνω στα μίντια ότι ο Μάο αποδήμησε εις Dickinson και η τύχη του αγνοείται...
Περα απο αυτα, είδα το NY i love you και συγκινήθηκα πολύ, είδικα εκεί που πεθαίνει ο Εβραίος τετραπληγικός και εκεί που ειναι τα γεροντάκια που γιορτάζουν την 63 επέτειό τους... (ναι! υπάρχουν και τετοια νουμερα!). Άλλο τόσο συγκινήθηκε και το bf μου, που ήθελε να δει ένα θρίλερ και αναγκάστηκε να ζήσει το δράμα της ρομαντικής κοπέλας του. Κατά τα άλλα, μια χαρά τέλεια είμαι (η τσο εχει βαρεθει να με ακούει να το λεω αυτο), ζω το δικό μου, προσωπικό παραμύθι και ευχομαι να εχει Happy ending (οχι αυτό της Αβρίλ...). Βασικά δεν θέλω να έχει no ending at all γιατί το τελος ισοδυναμει και με μια νέα αρχη, και πόσες αρχες πια να κανεις?
Τόσο καιρό ημουν Πατρα και δοκιμαζα τις γαστριμαργικες αντοχες της Έφης, δηλαδή μαγείρευα και άφηνα το αγαπημένο μου πειραματόζωο να αποδείξει ποσο ανθεκτικο στομάχι έχει, κανοντάς με περηφανη! Τρέλα πέρασα, γελασα απειρα πολύ, έκανα σταθερά βλακείες πρώτης τάξης και -το υπογραμμίζω αυτο!- δεν χαθηκα! Οχι για να μη λενε μερικοι μερικοι για τον προσανατολισμό μου!

Spy me

Λυπάμαι αν θα σας απογοητεύσω, αλλα εμένα την 28η δεν με πιάνουν τα επαναστατικά μου, να πω για πεσόντες, νικητές και ηττημένους, για παθιασμένες μάχες και αιματοκυλίσματα βιβλικά. Θέλω να μιλήσω για μια κατηγορία ανθρώπων που έπαιξαν σπουδαίο ρόλο αλλά από διακριτικότητα έμειναν στην αφάνεια. Τους ΡΟΥΦ!
Αυτή οι άνθρωποι που πρόδιδαν συνειδήσεις, σχέδια, φίλους και εχθρούς (ακόμα και neutrals, δεν είχαν προτιμήσεις.) Σκέψου πόσους Εφιάλτες, πόσους Μάτσες είχε η ιστορία.
Και όχι μόνο η ιστορία!! Εχει την απαράδεκτη συνηθεια να επαναλαμβάνετε κιόλας.
Τι συμβαίνει όταν σου κάθεται μια αχώνευτη νύφη που κρίνει όοοοολα όσα κάνεις με ειρωνικά γελάκια και φράσεις όπως "δεν πιστευα οτι θα μπορούσες ποτέ να πεις/ κάνεις αυτό!!" Και ΟΚ, καταπίνεις την μετριότητά και την κακεντρέχεια της,επειδη εισαι ανώτερος χαρακτήρας. Και το κουτσομπολιό της, που δεν αφήνει ουτε κουβέντα να πέσει κάτω.
Την άθλια συνήθεια να λογοδοτεί για όλα σε έναν συντηρητικο αδερφο (που στην τελικη δεν έχει καμια δουλειά με τη ζωή μας), "καρφώνοντας" όλα όσα κάνουμε με ένα ύφος, λες και θα έπρεπε να είμαστε ήδη στο Γκουαντάναμο να σπάμε πέτρες.
Με αποκορύφωμα το πάρτυ των γενεθλίων μου.
"Γιαννη, γιαννη, η χρυσάνθη θα κάνει πάρτυ." (ούτε πρεζα να κανα...)
Και να σκέφτεται αυτος να αφήσει την Καβάλα, να ρθει αθήνα για να επιβλέπει την 18χρονη πλέον αδερφη του για να μην πιει ή καπνισει ή κάνει άλλα έκτροπα (βάλει φουστάνι πάνω απ το γόνατο, βαφτεί, χαμογελάσει σε κάποιον ή φιλήσει πεταχτα στο μάγουλο κάποιον φίλο της... μιλάμε για Πρωτοδικείο και πάνω...)
Αν δεν φύγει αυτή, εγώ θα μετακομίσω στο σπιτάκι της Λάρας. Μπορεί να μην έχει θέρμανση, αλλα ούτε και τις κάμερες του Big Brother...

With a little luck...

Ξυπνάς και... ωχ, δεν ανοίγει το μάτι σου!! Γαμώτο, ξέχασες να ξεβαφτείς χτες και τα βλέφαρά σου έχουν κολλήσει μεταξύ τους από την παχυλή πάστα μάσκαρας. Φεύγεις τρέχοντας για το μπάνιο και χτυπάς το κεφάλι σου στο ντουλαπάκι. Ανοίγεις το ντουλαπάκι για να βρεις λίγο οξυζενέ, αλλά ξαφνικά θυμάσαι το κλειστό μάτι σου και σκύβεις να το ξεπλύνεις."Ουφ παει και αυτό" λες με ευγνωμοσύνη και πας να σηκωθεις, οπότε και η ευγνωμοσύνη σου πάει περίπατο, αφου με ένα ηχηρό γκνουπ αστεράκια ξεπετάγονται μπροστά απο τα πεταμένα έξω μάτια σου. Ηταν ανάγκη να αφήσεις το πορτάκι του ντουλαπιού ορθάνοιχτο??
Μα τι μου συμβαίνει σήμερα?? Α ναι!! Η ελληνική, ελληνικότατη Τρίτη και 13!!
Μήπως να μη βγω απο το σπίτι μου? Μήπως να μη σηκωθώ απ' το κρεβάτι μου?? Μμμμ, ναι, αυτό θα κάνω, είμαι συνετή εγώ!
Και όντως είσαι, μέχρι τη στιγμή που χτυπάει το κινητό σου.
"Γεια σου ομορφούλα! ΄Ελεγα μηπως ήθελες να πάμε για κανά καφέ. Μου έλεψες..."
Στα κομμάτια η άτυχη μέρα και οι προκαταλήψεις, στον 21ο αιώνα ζούμε. Πόσο άσχημα μπορει να είναι τα πράγματα?
Ορμάς αλλόφρων στο μπάνιο και συνειδητοποιείς οτι το νερο ειναι κρύσταλλο...Μια ψυχή που είναι να βγει...Μπρρρρρ, κάνεις όσο πιο γρήγορα μπορείς, παρηγορώντας τον εαυτό σου ότι θα σφίξει το δέρμα σου.Αυτό ήταν. Και ενόσω κάνεις την ηρωική σου έξοδο, το πόδι σου πατάει κάτι γλιστερο και... "σγουπ", "φτάσε στον πάτο, εκει που δεν υπάρχει πιο κάτω." Ωχ η μεσούλα μου... Ας ειναι, δεν θα βγω με το κουκλί για 2-3 άτυχες στιγμές?? Που είναι η πιγμή σου κορίτσι μου?
Ντύνεσαι όπως όπως, περνάς μια παχιά στρώση eyeliner στα μάτια και φεύγεις τρέχοντας. Φτάνεις στη στάση του λεωφορείου και μια γριούλα μουρμουρίζει δίπλα σου " Πανάθεμά σας, απεργείτε. Και πως θα πάει βρε ο κοσμάκης στις δουλείες του?" Δεν αργείς να ανακαλύψεις την απεργία των ΜΜΜ.
"Ταξί" στριγκλίζεις και -ω! εκ του θαύματος- σταματάει ένα μπροστά σου. Και εκεί που απορείς για την τύχη σου ανακαλύπτεις την τραγική αλήθεια: την κίνηση, ποια κίνηση δηλαδή? την ακινησία!! Εκατοντάδες αμάξια κυριολεκτικά παρκαρισμένα μέσα στη λεωφόρο. Μια ώρα αργότερα και 25 χαμένα ευρώ φτάνεις στο ραντεβού σου, αλλά ο άλλος δεν είναι εκεί. 10 λεπτά... 20 λεπτά... μια μύγα κάθεται στο μάτι σου και συ το τρίβεις θυμωμένη... 30 λεπτά... μα που είναι?
Στα 45 λεπτά κάνει την εμφάνιση του. "Σόρρυ μωρό, έμπλεξα στην κίνηση!!".Εμένα μου λες...
"Μα τι έχεις κάνει στο μάτι σου? Είναι νέο στυλ αυτο??" σε ρωτάει μισοχαμογελώντας. Βγάζεις το καθρεφτάκι κ αναφωνείς έντρομη.Εξαιτίας της μύγας έχεις μουτζουρώσει το μάτι σου!! Ψυχραιμία, λιγο ντεμακιγιάζ και όλα ρολόι.
Με τα πολλά πάτε στην καφετέρια. βγάζεις το κομψό σου τζάκετ και κοντεύεις να λιποθυμήσεις!! Φοράς τη μπλούζα σου ανάποδα!! Αυτός δε λέει τίποτα. Στην πρώτη ευκαιρία θα πας σε μια τουαλέτα και θα διορθώσεις το λάθος σου. Έρχεται ο σερβιτόρος
"τι θα πάρετε?"
"Έναν latte" λες με υφάκι εκατό καρδιναλίων.
"Συγνώμη δεν έχουμε"
"Τότε ένα mocca cappuccino"
"Δεν φτίαχνουμε εδω πέρα..."
"Ενα mocca coconut"
"Λυπάμαι..."
"Αρχίζεις να εκνευρίζεσαι"
"Άστο μωρό.2 γλυκούς με γάλα!"
"Οκ."
Αφρίζεις εσυ.
Ο Κούκλος σκύβει απειλητικά προς το μέρος σου και συ από την έξαψη αφήνεσαι και σου πέφτει το τσαντάκι. Τα χείλη του πλησιάζουν και....
"ΑΑΑΑ!!"
Ενας σερβιτόρος σκοντάφτει στο τσαντάκι σου και σε περιλούζει με καυτή σοκολάτα, τσάι και ότι άλλο θεόζεστο έφερε στον δίσκο. Το απόγευμα σε βρίσκει ξαπλωμένη σε μια στοιβαγμένη με κόσμο αίθουσα αναμονής στο ΚΑΤ με εγκαύματα τρίτου βαθμού και τον κούκλο να σου έχει κεράσει τον καφέ που σου υποσχέθηκε απο το πρωί...
Ισως θα ήταν καλύτερα να είχες κάτσει σπίτι...

say it Right*

Μιας και δεν έχω τι να κάνω κλεισμένη στους 3,5 τοίχους του σπιτιού του Γιάννη στην Καβάλα, και εφόσον αποφεύγω να σηκώσω το τηλέφωνο και να ενημερώσω τους γονεις μου οτι δεν έκανα κανένα βήμα προς την Κομοτηνη (οπου και ήταν ο τελικος μου προορισμος) λέω να γραψω...
Και αφού δεν έχω θέμα (και κανεις δεν προσφέρεται να μου παρέχει ένα!) καιρός για λίγο καλόβολο (ναι καλα...) και καλοπροαίρετο (μας έπεισες...) κοινωνικό σχολιασμό (οκ ladies, τα φτυάρια έξω...)
Πρώτα πρώτα οφείλω ενα συγνώμη στον Κώστα που μου έδωσε τροφή για το "Sleeping Sun" post αλλα υπέστη τον χλευασμό των φίλων του, καθότι σπίλωσα το όνομά του (λέμε τώρα...). Για΄αποζημείωση στην ψυχικη οδύνη που του προκάλεσα του χρωστάω ενα σάντουιτς XXL...
Να τονίσω επίσης οτι απαιτώ Οσκαρ χαζομάρας, διότι χθες στο check-in ξεχασα την κάρτα επιβίβασης, μια τύπισσα πηρε την βαλίτσα μου και την έψαχνα 2 ώρες και έκανα χριστουγεννιάτικο δώρο στην ταξιτζού που με έφερε από το αεροδρόμιο (να ναι καλά η γυναίκα, με 160 στην Εγνατία πήγαινε...)
Αυτή τη στιγμή είμαι σε έναν ανδροκρατούμενο όροφο στη φοιτητική εστία της Καβάλας και βιώνω το πανδαιμόνιο...25 φοιτητές παίζουν on-line D&D και φωνάζουν από τις ανοιχτές πόρτες "Τί κάνεις ρε μαλάκα?", "που πας ρεε ***?" και πολλά πολλα αστεράκια. Ο μέσος όρος ηλικίας ειναι 25 (μην πω 26-27 και φανώ κακιά...) και οι περισσότεροι δεν έχουν βλέψεις να φύγουν πριν το επόμενο μιλλένιουμ (αν πεθάνουν στην πορεία δεν πειράζει, αρκεί να έχουν περισσότερα level από τους άλλους...)
Το μονο αξιοπερίεργο είναι ο Ηλίας, ο οποίος στο μυαλό μου ήταν συνδυασμένος με ατελείωτες ώρες CS όλη τη νύχτα και τώρα ξυπνάει πρωί και πάει σε θεωρίες... Πάει, χάλασε ο κόσμος...
Κατά τα άλλα όλα ομαλά, ο Γιάννης και η Μαρία τσακώνονται για τη διαρρύθμιση του δωματίου. Μιλάμε για ένα δωμάτιο 6 βημάτων περίπου και δεν μπορουν να συμφωνήσουν αν θα βάλουν το κρεβάτι οριζόντια ή κάθετα...Άβυσσος η ψυχή των ερωτευμένων...