ΟΥΦ!!

Ουφ! Βαρέθηκα τα σπαραξικάρδια ποστ οπού παραθέτω κάθε είδους νερόβαστα σοφίσματα με βάση την καταρρακωμένη ψυχολογία μου! Αρα, επιστρέφω στον αποδεδειγμένα τρελό και αλλοπαρμενο χαρακτήρα μου, και ξέρω πως αυτή τη στιγμή σα απειλώ, αλλά βαρέθηκα τη θλίψη!! Από δω κι πέρα ακολουθώ πιστά το ρητό "Η ζωή συνεχίζεται" και όποιος θέλει είναι μαζιιιιιιιιιιιί μου!! =)=)=)=)=)=)=)

Love....

Love is a many splendid thing...
Love needs patience...
It's endless, it's infinite, it's pure....
It drives you crazy, it lifts you up and takes you down in a sec....
Love is all we need....

Μοναξιά μου όλα...

Life is a never-ending tragedy.
Everyone is born alone and dies alone...
And noone cares if yo leave or die....

Η μοναξιά είναι το αντίθετο του πόνου...
Το να τη μοιράζεσαι ισοδυναμεί με το να πληγώνεσαι άραγε??

Οπτικές γωνίες....

Everyhing is a pure matter of understanding...
We might both be staring at the same thing, but our perception differs...
So, we are looking at utterly different things...
Coz our eyes see what they want to....
It's partly the angle, merely our sight, but basically, our emotional condition!
Bessitos!

(clearly dedicated!)
(K nai, dn einai copy-paste, apofasisa na alla3w glwssa!!)

Sofisma...

Είπε ο αρχαίος: "όποιος ζει μόνος του, είναι είτε θηρίο, είτε θεός"

Όμως οι άνθρωποι, με καταγωγή από τους πιθήκους, είναι θηρία!

Άρα ο άνθρωπος γεννήθηκε γα να ζει μόνος του
(διότι η μοναξιά είναι η πιο μόνιμη κατάσταση!)

='(

Αναμονή είναι όταν θες να γίνει κάτι. Απογοήτευση το άμεσο αποτέλεσμα της... (όποιος κάταλαβε...)

So close, no matter how far....

Χθες κατάλαβα πόσο πολύ αγαπάμε κάτι και μόνο όταν κινδυνεύουε να το χάσουμε καταλαβαίνουμε την αξία του... Όταν χάθηκε ο σκύλος μας εχθές, η μαμά, ο αδερφός, ο πατέρας και η αδερφήμου ξαμολύθηκαν στα χιόνια μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα για να τη βρουν.... Απερίγραπτη η χαράτους όταν την έφερε πίσω ο θείος μου... Και για άλλους είναι μόνο μια σκυλίτσα...Η κολλητή μου έγινε γλυκειά και χαριτωμένη στην πιθανότητα να χάσει το αγόρι της... Εγώ τσακώθηκα με τη αδερφούλα μου στον κίνδυνο να μου πάρει τους νεοσύλλεκτους Τσιπ και Ντέηλ, τα τρισχαριτωμένα ποντικάκια που μας χάρισαν (τελικά τα διεκδίκησα!!) Όταν τσακώθηκα με όλους και δεν είχα καμία παρέα, τότε κατάλαβα την πολυτιμότητα ενός φίλου που ήταν πάντα εκεί, όμως αγνοούσα επιδεικτικά... Όταν πληγώθηκα κατάλαβα πόσο λ΄θος είμαι με την έννοια "φίλος"... Εν τέλει, όλοι έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο αγαπάμε κάτι όταν αυτό φεύγει μακρυά μας...Το συγκινητικό θέαμα των δικών μου που έψαχναν σαν μανιακοί τη Λάρα μου τα θύμησα όλα αυτά...